788 
annelidenachtige voorouders voortvloeien op even eenvoudige als 
afdoende wijze leveren. 
Beschouwen wij daartoe eerst nog eens de verschuiving van den 
ventralen blastoporusrand. Hebben wij hier met een dergelijke over- 
groeiing van den dooier le doen als bij den dorsalen rand ? In dat 
geval zouden wij ook onder den ventralen rand, evenals onder den 
dorsalen, op doorsneden een archenteronspleet of -holte moeten 
kunnen constateeren. Niet, dat deze arclienteronholte onder de dorsale 
blastoporuslip alleen aan het overgroeien van den dooier door deze 
laatste zijn ontstaan te danken heeft. Dan toch zou zij zich niet 
verder naar voren uitstrekken, dan de plaats, waar deze dorsale lip 
het eerst optrad. In werkelijkheid strekt zij zich echter spoedig aan- 
zienlijk verder naar voren uit, zoodat ongetwijfeld ook een actieve 
uitbreiding van de archenteronholte door uiteenwijken derentoderm- 
cellen plaats vindt, al schijnt het mij ook ongegrond een scherpe 
grens tusschen de op deze beide wijzen gevormde deelen van het 
archenteron aan te nemen, en deze bijv. als arehenteron en rneten- 
teron te onderscheiden, gelijk Assheton *) deed. Zonder twijfel zou 
echter alleen door liet overgroeien reeds een archenteronholte onder 
de ventrale blastoporuslip moeten ontstaan. Dit nu blijkt niet het 
Fig- 9. Ovei'langsche doorsnede van een gastmla van 
Rana esculenta, b. pl. hersenplaat, arch. archenteron 
bl blastoporus met dooierprop. 
geval, gelijk fig. 9 leert, slechts een korte spleet vertoont zich onder 
de ventrale lip, bij lange na niet reikend tot waar deze lip het eerst 
9 R- Assheton, 1909, Professor Hubrecht’s Paper on the Early Ontogenetic 
Phenomena in Mammals. Quart. Journ. Vol. 54. 
