797 
is in zeven partijtjes uitgezaaid. Splitsing volgens drie onafhankelijke 
kenmerken, dus volgens 27 : 37. kwam niet voor, wel twee maal 
volgens 9 : 7 met zeer geringe afwijkingen (de no’s. 5 en 6) en 
daarnaast drie maal onmiskenbaar volgens i : 1 (de no’s. 3, 4 en 7), 
terwijl in twee gevallen de verhouding het meest op 9 : 7 gelijkt, 
maar vrij sterk afwijkt. Voor die twee tezamen is de afwijking 
gering (de no’s 1 en 2). Zie tabel I. 
TABEL I. Splitsing der F 2 in exemplaren met en zonder rooden bladrand. 
Zaaiing 
Datum 
Aantal 
zaden 
Aantal 
kiemplanten 
Met rooden 
rand 
Groen 
Theoretisch 
bij splitsing 
volgens 9 : 7 
1 
3-9— *14 
200 
158 
83 
75 
f 127,1:98,9 
(werkelijk 
2 
28—7—05 
92 
68 
43 
25 
| 126:100) 
3 
19-8-05 
223 
202 
101 
101 
4 
29—9-05 
75 
60 
30 
30 
5 
15-12-05 
260 
233 
132 
101 
131,1 : 101,9 
6 
30—3 06 
267 
232 
129 
103 
130,5: 101,5 
7 
17-5-06 
263 
215 
107 
108 
Totaal .... 
1380 
1168 
625 
543 
De zaden van de No’s 2 en 5 zijn na vrije bestuiving gewonnen 
in den tijd, dat er geen andere Canna ’ s bloeiden. 
Hier splitst dus één exemplaar na zelf bestuiving volgens verschil- 
lende verhoudingen, waarbij men den indruk krijgt van eenige 
periodiciteit Van toevallige afwijkingen kan in verband met de vrij 
groote aantallen, niet goed sprake zijn. De gemiddelde fout bij splitsing 
volgens 9:7 is voor 1000 individuen 0,2510 per 16 : ). Hier is ze 
met 1168 planten 0,4384. Voor de afzonderlijke gevallen, zooals 
met de splitsingen 101 : 101 en 107 : 108, zijn de verschillen met 
de gemiddelde fouten nog veel grooter. 
Er is nog een ander bezwaar. Bij de kruisingen der C. inclica- 
variëteiten was gebleken, dat een der drie factoren voor den rooden 
bladrand, (J, afzonderlijk zichtbaar kon wezen 1 2 ), en wel bij splitsing 
volgens 27 : 37 geheel zooals de theorie het verlangt, in 37 — 16=21 
van de 64 exemplaren. Zulke planten met een zeer smal rood randje 
1) Johannsen, W., Elemente der exakten Erblichkeitslehre. 
2) l.c. b. 18. 
