823 
bij het kikkerhart gevenden na vergiftiging met antiarine. Straub 
stelde tevens vast, dat ma de vergiftiging met antiarine de duur van 
liet refractaire stadium van de kamer toeneemt. Deze verlenging 
van het refractaire stadium wijst Straub aan als de oorzaak der 
rhythmeh al veering. 
De verlenging van het refractaire stadium na vergiftiging met 
digitalis werd door Brandenburg 1 ) vastgesteld. 
In veel opzichten stemt dus de werking van de lichamen uit de 
digitalisgroep overeen met die van veratrine. Bij digitalis- zoowel 
als bij veratrinevergiftiging vinden we een afname van de slagfre- 
quentie, een toename der systolegrootte, een verlenging van het 
refractaire stadium, waardoor de rhythmeverstoringen ontstaan. Het 
vergiftigingsbeeld van beide vergiften vertoont echter nog belang- 
rijke verschillen. 
II. Eigen experimenten. 
A. Methodiek. 
Als proefobject dienden exemplaren van Rana Esculenta. Het 
hart werd op de gewone wijze gesuspendeerd door de punt aaneen 
hefboom te bevestigen. Er werd zorg voor gedragen, dat de kikker 
gedurende het blootleggen en vrijpraepareeren van het hartje zoo 
weinig mogelijk bloed verloor. De hartuitslagen werden door den 
hefboom met een 15-malige vergrooting op een beroet papier zonder 
einde (omtrek 2 M.) overgebracht. Onder de curven van het hart 
werd een lijn getrokken door het prikkelsignaal. Hiermee werd het 
oogenblik aangegeven, waarop een der hartafdeelingen gedurende en 
vóór de vergiftiging werd geprikkeld. Een beweging naar beneden 
van het signaal kwam tot stand door sluiting van den primairen 
stroomkring van het inductieapparaat. De sluitingsinductieslagen 
werden afgeblend. Bij opening van den primairen stoomkring ontstond 
een beweging van het signaal naar boven. De openingsinductieslagen 
werden alleen naar het praeparaat toegeleid. Onder de lijn van het 
prikkelsignaal werd de tijd geregistreerd in sekunden. Er werden 
3 reeksen van proefnemingen gedaan. In de eerste reeks werd de 
prikkelbaarheid van den boezem voor en na de inspuiting van digi- 
talis bepaald en de gevolgen van extraprikkeling van den boezem 
na de inspuiting. In de tweede reeks werden dezelfde experimenten 
verricht op de kamerpunt ; in de 3 de reeks op de basis van de 
kamer. Vóór de inspuiting met digitalis werden steeds een 200-tal 
J ) Archiv f. Physiol. Jahrg. 1904. Suppl. 
53 * 
