832 
Icon ik ook experimenteel bewerkstelligen. Een paar voorbeelden mogen 
hier volgen. 
In Fig. 10 wend ik bij 1 gedurende de 10 de systole een extra- 
prikkel aan op de basis van de kamer op een oogenblik, waarop 
de kamer nog refractair is. Door stroomlissen wordt de boezem tot 
een extracon tractie aangezet, waarna een extrapauze volgt. De eerst- 
volgende kamersystole is na de verlengde panze sterk vergroot, 
waardoor de kamer wordt vastgezet in het gehalveerde rhvthme. 
Door een volgende extraprikkel bij 2 op het einde der pauze wordt 
dit gehalveerde kamerrhythme weer in het normale overgezet. 
Bij 3 zet ik dit normale kamerrhythme weer over in het gehal- 
veerde. 
In Fig. 11 zien we curven afgebeeld van een ander vergiftigd 
hartje. Gedurende de eerste 3 curven van de figuur pulseert het 
hart in het normale kamerrhythme. Bij 1 dien ik een extraprikkel 
toe aan de kamerpont, waardoor een kleine extrasystole ontstaat. 
De postcompensatoire systole is sterk vergroot. Hierop volgen nog 
3 van deze vergroote sy stolen, maar op elk dezer vergroote sy stolen 
volgt een zeer kleine kamercontractie, die in grootte iets wisselt 
(aangegeven door de cijfers 2). We hebben hier derhalve het 
gehalveerde kamerrhythme met dit voorbehoud, dat elke kamersystole 
toch nog' door een geringe contractie van de kamerspier wordt 
gevolgd. Dit kamerrhythme gaat spontaan in het normale over. Bij 
4 zet ik dit normale rhythme weer op gelijke wijze als bij 1 door 
een extraprikkel over in het gehalveerde kamerrhythme (bij de 
cijfers 2 komen weer kleine kamercontracties voor). Bij 3 wend 
ik op het einde der diastole weer een extraprikkel op de punt van 
de kamer aan. Een kleine extrasystole met een kort durend refractair 
stadium is het gevolg. Hierdoor wordt het normale kamerrhythme 
weer hersteld. 
Fig. 12 geeft curven weer van een kikkerhart na vergiftiging met 
digitalis. Op de figuur zien we eerst 3 bigeminusgroepen, ontstaan 
door het uitvallen van elke 3 de systole van de kamer. Deze bige- 
minusgroepen gaan spontaan over in liet normale kamerrhythme. 
Bij 1 ontstaat na een extraprikkel op den boezem een extrasystole 
dezer hartafdeeling, niet gevolgd door een systole van de kamer 
Onder den invloed van de verlengde pauze is nu de eerstvolgende 
kamersystole sterk vergroot met dit gevolg, dat bigeminusgroepen 
te voorschijn komen. Bij 2 wordt door een extraprikkel op den 
boezem in de pauze tusschen 2 groepen deze bigeminie overgezet 
in het normale kamerrhythme. Een nadere verklaring dezer kunst- 
matige rhythmewisselingen kan men vinden in de mededeeling die 
