1037 
de voorgrens van X heb ik gearceerd. Dit gebied wordt dus door 
alle twee dermatomen overdekt. We zien hierbij tevens, dat de 
overdekking naar den ventralen kant toeneemt. 
Deze tiguur doet reeds vermoeden, dat een gedeelte van elk der- 
matoom door meer dan een kan worden overdekt. Ik heb daarom 
reeksen aangrenzende dermatomen bepaald bij verschillende katten. 
Ik vond dan, dat drie dermatomen nit het thoraco-lnmbale gebied 
een vrij groote huidstrook gemeen hebben ; deze strook, die bij de 
dorsale mediaanlijn vrij smal is, neemt ventraalwaarts in breedte toe. 
Zoo bepaalde ik van de kat, die van den dorsalen kant in Fig. 2 
en van den ventralen kant in Fig. 3 is weergegeven, de dermatomen 
van thoracalis 12 en 13 en lumbalis 1, 2, 3 en 4. Ik verkreeg deze 
zes dermatomen, door telkens den achterwortel van het afgeteekende 
dermatoorn door te knippen en dan het aangrenzende dermatoom 
volgens de strjchninemethode te bepalen. Zoo verkreeg ik een stel 
lijnen op de huid als dermatoomgrenzen op deze wijze, dat telkens 
zoowel de vóór- als de achtergrens van elk dermatoom een eindje 
verder opschoof. Aan den ventralen kant (Fig. 3) heb ik een gedeelte, 
dat overdekt is door 4 dermatomen, wit gemaakt. Om deze figuren 
toe te lichten, heb ik het huidgedeelte, waarop deze dermatomen 
voorkomen, afgepraepareerd en de nitgelegde figuur van de huid 
afgeteekend. Ik geef deze teekening weer in Fig. 4. De voor- en 
achtergrens van elk dermatoom heb ik aan den dorsalen kant 
aangeduid door de cijfers, die de wortels aangeven. Wanneer we 
nu de overdekking van het veld van lumbalis 1 nagaan, dan 
vinden we het gedeelte, dat aangegeven is door dwarse streepen, 
overdekt door lumbalis 2 en thoracalis 12 en 13. Het stukje, aan- 
gegeven door lengtestreepen, is alleen overdekt door thoracalis 13. 
Het verdere gedeelte van het dermatoom van lumbalis 1 is deels 
door één, deels door twee dermatomen overdekt. 
We zien op deze figuur tevens, dat de dermatomen van lumbalis 
3 en 4 vooral in het ventrale gedeelte sterk naar achteren afwijken. 
Het maakt hier inderdaad den indriik alsof door de ontwikkeling 
der achterpooten deze dermatomen naar achteren zijn weggetrokken 
(Shbrrington). De voorgrens van lumbalis 3 snijdt daardoor de 
achtergrenzen van 1 en 2. Hieraan is het toe te schrijven, dat deze 
beide dermatomen de er voor liggende minder in het ventrale 
gedeelte overdekken. 
Overigens vond ik, dat midden op den romp de overdekking van 
den ventralen kant het sterkst is. We zien in deze flguur, dat 
thoracalis 12 en lumbalis 2 een strook gemeen hebben, die begint 
aan den lateralen kant en ventraalwaarts breeder wordt. Het blijkt 
