1039 
ook niet geheel volledig. De strychnine-velden komen nl. aan den 
ventralen kant vaak slecht te voorschijn. Het schijnt me toe, dat de 
zooveel sterkere uitgroeiïng der dermatomen aan de ventrale lichaams- 
zijde een bepaalde beteekenis heeft en niet alleen kan verklaard 
worden door het verschil in lengte van de dorsale en ventrale medi- 
aanlijn des lichaams. 
De beteekenis hiervan meen ik te moeten zoeken in de physiologische 
verhoudingen, waaronder de ventrale kant van het lichaam zich 
verhoudt in tegenstelling met den dorsalen. Het is toch duidelijk, dat 
elk dier aan den ventralen kant veel meer prikkels uit de buiten- 
wereld ontvangt, dan aan den dorsalen. De meest primitieve levens- 
functies als de coïtus en het zoogen der dieren geven aanleiding tot 
prikkeling aan de ventrale lichaamszijde. Zoo kan men gedurende 
een bepaalde periode bij het mannelijk kikkerindividu gemakkelijk 
de ,,Umklammerungsreflex” bewerken door een stompen prikkel op 
het sternale deel van de huid. De ademhaling geeft aanleiding tot 
uitslagen van de borstkas naar voren ; de ingewanden in den buik 
doen de huid hier rekken en zoo reflectorisch een spanning van 
de buikspieren verwekken. De beide uitmondingen van de tractus 
intestinalis bevinden zich aan de ventrale zijde. Het is dus duidelijk, 
dat juist aan de ventrale lichaamszijde zich de gewone, normale 
physiologische functies afspelen. 
Maar er is nog meer. Het dier, dat zijn prooi of vijand aanvalt, 
springt er op los met den ventralen kant, het moederdier omsluit 
de jongen aan den ventralen lichaamskant. Ons geheele leven 
speelt zich af aan de ventrale lichaamszijde'; we bemoeien ons niet 
met den ruggekant. 
Prikkels werken dus steeds in op dezen eenen lichaamskant. 
Daardoor komt hier het zenuw- en zintuig- (receptorisch-) weefsel 
tot sterker ontwikkeling en komt het hier fot een sterkere uitbrei- 
ding van de dermatomen dan aan den dorsalen kant. De sterkere 
anatomische uitbouw is hier dus een gevolg van de verhoogde 
physiologische functie. 
Wanneer we de hiervoor door mij aangegeven methode om bij 
één proefdier meerdere dermatomen naast elkaar te bepalen, zullen 
kunnen toepassen, dan moeten we zeker zijn, dat de strychnine 
methode geheel betrouwbaar is. Het zou toch kunnen zijn, dat de 
verkregen dermatomen te groot zijn, doordat het gif niet locaal 
gebleven is en een daarnaast gelegen dermatoom daardoor geheel 
of gedeeltelijk in de hyperreflexie is betrokken. Het feit, dat de door 
Dusser de Harennb gevonden strychninedermatomen voor den achter- 
