1044 
zoekingen hierover aldus in; Nadat ik het rnggemerg over een 
voldoende lengte had blootgelegd en de dura had geopend, door- 
sneed ik craniaal en caudaal van één achterwortel twee of drie 
achterwortels. Van den geisoleerden wortel bepaalde ik dan volgens 
de strychninemethode het wortelveld. Als ik dan een scherp afge- 
grensd veld verkregen had, doorsneed ik aan den voor- of achter- 
kant van dezen achterwortel eenige radiculariën of alle op één a 
twee na. Het resultaat was dan zoo, dat een strook van het tevoren 
bepaalde wortelveld niet meer hjperreflectorisch was. Deze strook 
strekte zich langs de achtergrens uit, als ik de achterste en langs 
de voorgrens, als ik de voorste radiculariën had doorgeknipt. 
Fig. 7. ' 
Zoo had ik bij de kat van Fig. 7 Lumbalis 1 bepaald. Daarna 
sneed ik de drie achterste radiculariën door van dezen wortel. 
Het hyperreflectorische veld was dan van achteren af ingekrompen 
en strekte zich nu alleen uit over dat gedeelte, hetwelk in de figuur 
is aangegeven door dwarsstreeping. 
Ik heb dit experiment bij veel dermatomen herhaald met hetzelfde 
resultaat. Wanneer ik nu, na de bepaling van een dermatoom vol- 
gens de strychninemethode, alle fila radicularia op één na door- 
knipte, dan kon ik nog een gevoelig, veld verkrijgen, dat ongeveer 
74 van de breedte van het oorspronkelijke besloeg. Evenals de 
dermatomen, zoo overdekken dus de veldjes der fila radicularia 
elkaar onderling ook vrij sterk. 
Indien dit inderdaad juist is en dit lijkt mij wel hoogstwaarschijnlijk 
toe, dan zou dit nieuwe gezichtpunten kunnen openen met betrekking 
tot de door Winkler en Van Rijnberk vastgestelde indeeling van 
het theoretische dermatoom in een kernveld en een randzóne. Het 
