1045 
kernveld zou dan dat gedeelte van het dermatoom kunnen zijn, waar 
de i’adiculariën elkaar onderling overdekken. 
De randzone zou dan de buitenste rand zijn, waar geen overdekking 
plaats vindt van nevenliggende radiculariënvelden. 
Het is ook de randzone, die door deze onderzoekers het meest 
vulnerabel gevonden werd, hetgeen wel te verwachten is, als we 
aannemen, dat de randzone alleen gevormd wordt door de buitenste 
radiculariën, zonder dat de nevensliggende er aan deelnemen. Trouwens 
als elk wortelbundeltje het geheele veld van het dermatoom beslaat, 
hoe kan men zich dan voorstellen, dat door trauma van het rugge- 
merg of achterwortel het dermatoom voor een gedeelte niet te 
voorschijn komt. Trauma van een gedeelte van het ruggemerg of achter- 
wortel zou niet schadelijk moeten zijn, daar toch de ongeschonden 
gedeelten voldoende waren om een geheel dermatoom op te leveren. 
Ik meen, dat het voordeel van mijn methode hierin gelegen is, 
dat ik door de strychninemethode dermatomen verkrijg die waar- 
schijnlijk volledig zijn, althans in het dorsale gebied en dat ik de 
prikkels door aanraking met een penseel aan de haren zeer lokaal 
kan houden. Aan deze beide voorwaarden moet voldaan worden, 
wil men eenige zekerheid verkrijgen over de verdeeling der radicu- 
lariën in het dermatoom. 
Daarna heb ik de methode van De Bakenne gevolgd, maar dan 
eerst een gedeelte van het ruggemerg bedept, dat zich bevond achter 
het voorste of achterste fil. radiculare van een wortel, waarna dan 
het ruggemerg achter den geheelen wortel bedept werd. Tevoren 
waren kop- en staart waarts 1, 2 of 3 aangrenzende wortels door- 
gesneden. Als voorbeeld geef ik hier fig. 8. Ik bedepte bij de kat 
van deze figuur van Thoracalis 13 het ruggemerg achter ’t voorste 
fil. radiculare met 1 “/o sulf. strychnine. Het hyperreflectorische veld, 
dat ik verkreeg, bevindt zich tusschen de lijnen 1 en 3. Daarna 
bedepte ik het ruggemerg achter den geheelen wortel. Het veld 
breidde zich dan naar achteren toe uit tot lijn 4. Het verkregen veld 
was nu ongeveer Vj^ maal zoo groot geworden. Daarna knipte ik 
op één na alle radiculariën door; ’t achterste liet ik staan. Het veld, 
dat ik nu verkreeg, is ingesloten tusschen de lijnen 2 en 4. Hier 
zou dus de kernzone zich bevinden tusschen de lijnen 2 en 3 en 
de randzone tusschen 1 en 2 en tusschen 3 en 4. Hieruit blijkt dus 
wel, dat één buitenste fil. radiculare een groot gedeelte van een 
wortelveld beslaat en dat het veld, dat door de binnenste radiculariën 
wordt bestreken, veel kleiner is. 
Een voorwaarde, waaraan bij deze experimenten moet voldaan 
worden, is wel deze, dat we onze proefnemingen doen op volledige 
67* 
