1059 
Men ziet aan formule (8), dat het waterstofniolecuul van Bohr- 
Debije aan het door Bohr gestelde stabiliteitscriterium voldoet. Hier 
blijft dus de vraag open, hoe een stelsel met beperking in zijn 
bewegingsvrijheid, bestaande in het constant blijven van momenten 
van hoeveelheid van beweging, gedwongen trillingen kan uitvoeren 
onder invloed van uitwendige krachten, die zonder die beperking 
de bedoelde momenten zouden veranderen. 
§ 6. Ten slotte moge nog even gewezen worden op eenige 
opmerkingen door anderen over de hypothesen van Bohr-Dbbue 
gemaakt. Sommerfeld zegt in een verhandeling ’), waarin hij dezelfde 
methode van berekening der dispersieformule, die Debije volgde, 
voor moleculen met meer gecompliceerden bouw toepaste, dat Debije 
bewijst, dat de frequenties der eigen trillingen van het systeem niet 
reëel behoeven te zijn. Ben dergelijk bewijs kan ik in de verhandeling 
van Debije niet vinden, slechts een opmerking over de goede over- 
eenstemming van de experimenteele dispersieformule met de theore- 
tische, juist door de termen, die voor reëele frequenties van het 
doorgaande licht niet oneindig groot kunnen worden. 
Oseen^) bewijst, dat als men van de straling door de electronen 
afziet en dus de geldigheid der vergelijkingen van Maxwell binnen 
het atoom of molecuul opgeeft, deze vergelijkingen ook in de ruimte 
buiten de atomen en moleculen hun geldigheid verliezen. Op hunne 
geldigheid berust echter de afleiding van Debije. 
Keesom onderzocht het magnetisch gedrag en komt tot de uitkomst, dat 
waterstof bij deze constitutie der moleculen paramagnetisch zou zijn 
met een susceptibiliteit slechts iets kleiner dan die van zuurstof®). 
Gaarne spreek ik hier mijn welgemeenden dank uit aan Professor 
Lorentz, voor de aansporing tot dit werk en voor menige aanwijzing, 
bij het uit voeren ervan gegeven. 
1) A. Sommerfeld; Die allgemeine Dispersionsformel nach dem BoHR’schen 
Modell : Sonderabdruck aus den Arbeiten aus den Gebieten der Physik, Mathematik 
und Chemie J. Elster u. A. Geitel gewidmet p. 577. 
2) G, W. Oseen: Das BoHR’sche Atommodell und die MAXwELL’schen Gleichungen 
Phys. Zeitschr. XVI, 1915, p. 395. 
W. H. Keesom; De tweede viriaalcoëfficiënt enz, Versl. Akad. v. Wetensch. 
XXIV, 1915 p. 11, noot 3. 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A*^. 1915/16. 
68 
