1005 
ON' = 200° 5(i' 57" — 0".97 T. 
De overeenkomstige waarden van mijne theorie zijn 
/ — 2°12' 8''.7 
N= 336 24 24 — 1" 34 T 
0'N' = 200 37 40 — 1 .24 T. 
Zijn nu ^ en ^ de helling en knoop van een satellietenbaan op 
mijn fundamentaal vlak, en zij 
p = — i sin ^ 
g= icos 
en hetzelfde met accenten ten opzichte van Guthnick’s fundamentaal 
vlak. De lengte van den knoop is geteld van af het punt O (resp. 
O') en de helling i {i') is uitgedrukt in graden. Ik vind dan de 
transformatieformules 
p=zp — aq' + P] 
• ( 1 ) 
waar 
a= 0 .00438 — 0 .0000142 T 
P= + 0°.01465 — 0°.0000266 T 
Q = + 0 .01256 — 0 .0000101 T . 
De waarden van p' en q' zijn uit de eindresultaten van Güthnick 
onmiddellijk af te leiden. Ik heb echter voor elk der drie serieën de 
waarnemingen der verschillende satellieten gereduceerd op een en 
hetzelfde epoque, waarvoor ik koos dat van satelliet II. De correcties 
die hiervoor aangebracht moesten worden aan de uitkomsten der 
andere satellieten bereikten slechts in een paar gevallen de vierde 
decimaal van den graad. Ik vond zoo ; 
P\ q\ 
qi 
p2 qs 
/> 4 ' q^ 
1907.183 
1908.235 
1909.265 
+0?0451-0?0086 
+ 0149— 0203 
- 0157- 0433 
— 0?4478+0?1260 
— 4065+ 2152 
— 3644+ 3038 
— 0?0058-0?1286 
— 0278- 1308 
— 0428- 1300 
+0?1846+0?2943 
+ 1884+ 2897 
+ 1828+ 2924 
Deze moeten nu getransformeerd worden tot mijn fundamentaal- 
vlak met behulp van de formules (1). Dit geeft; (zie p. 1006) 
Deze zijn nu op te vatten als uit de waarnemingen afgeleide 
middelbare elementen op de gemiddelde epoques. Bij de vergelijking 
Güthnick heeft bij zijne transformatie van mijn fundamentaal vlak tot het 
zijne alleen gebruik gemaakt van de hellingen en knoopen op de Jupiterbaan, 
daarbij over het hoofd ziend dat hij Hill’s vaste Jupiterbaan gebruikt, terwijl ik 
Leverrier’s bewegend baanvlak in mijne theorie invoerde. 
