1067 
Dierkunde. — De Heer J. F. van Beatmj:len doet eene mede- 
deeling : „Over de phylo genetische heteekenis van het kleuren- 
patroon der Hepialiden. 
Bij vroegere onderzoekingen vr.n de klenrenteekening der vlinder- 
vleugels ben ik tot eenige algenieene besluiten gekomen, waarvan 
ik er sommige nog eens zon willen vermelden, daar ik ze noodig 
heb tot verklaring der verschijnselen, die zijn op te merken aan de 
vleugelteekening in de primitieve familie der Hepialiden. 
De eerste conclusie is dat het kleurenpatroon een mengsel voiant van 
bestanddeelen van verschillenden phylogenelischen ouderdom, en dus 
ook van onderscheiden svstematische waarde. 
Van de, feiten waaruit dil besluit is afgeleid noem ik er drie. 
Ten eerste dat bij de ontwikkeling der vleugels binnen de pophuid 
het imaginale patroon wel is waar vrij plotseling geduimide de 
laatste dagen van het popi even in zijn defini lieven vorm optreedt, 
maar dat aan dit patroon een ander voorafgaat, hetwelk slechts 
gedeeltelijk er in wordt opgenomen, voor een ander gedeelte er door 
wordt verdrongen. Dit voorloopige, voorbijgaande of primaire patroon 
is regelmatiger, eenvoudiger maar tevens vollediger dan het defini- 
tieve ; het is bovendien voor verschillende verwante vlindersoorten 
identisch. 
Ten tweede dat op die vlinderpoppen welke niet eenkleurig bruin 
of zwart zijn, maar een kleurenteekening vertonnen, op de vleugel- 
scheeden een patroon wordt aangetroffen, dat met het bovengenoemde 
primaire in hoofdzaken overeenstemt. 
Ten derde, dat de vergelijking van verwante imagines onderling 
leert, hoe de voornaamste kenmerken van op verwantschap berus- 
tende overeenkomst juist gelegen zijn in die gedeelten van het 
primaire patroon, welke in het definitieve behouden zijn gebleven. 
De tweede conclusie is, dat de eenvoud, regelmaat en volledig- 
heid van het primaire patroon in verband staat met zijne gebonden- 
heid aan het ader- of vleugelnervenstelsel, doordien de teekeningen 
hetzij den loop der nerven volgen, of tusschen twee opvolgende 
aderen ingeplaatst zijn, zonder deze te overschrijden. 
Een van de bewijzen voor deze opvatting is b.v. gelegen in het 
feit dat in vele gevallen de loop van geoblitereerde aderen nog 
door de kleiirenleekening wordt aangegeven. Het aderstelsel toch 
vertoont een geheel overeenkomstige ontwikkelingswijze als het 
kleurenpatroon : in het poptijdperk gaat aan het definitieve ader- 
stelsel een primitief en provisioneel vooraf, dat in vóór- en achter- 
vleugels van alle vlindergroepen geringere afwijkingen van een 
69 * 
