1069 
Het komt mij dan ook waarschijnlijk voor, dat in verscheidene 
gevallen (h.v. in het gemis Charagia), het aantal soorten bij nauw- 
keurig onderzoek van talrijke exemplaren uit verschillende vind- 
plaatsen zal kunnen worden vei-kleind, en teruggebracht tot eenige 
weinige typen, elk met een zeker aantal locale rassen en constante 
\arieteiten. 
Buitengewoon groot is echter de variatie tusschen de verschillende 
individuen, bepaaldelijk in de schakeering der vleugelteekening, dus 
juist ten opzichte der meest in ’t oog loopende kenmerken voor de 
herkenning en beschrijving van het dier. Bij soorten van welke het 
mij mogelijk is geweest een betrekkelijk groot aantal individuen 
bijeen te' brengen, kon ik zonder onderscheid vaststellen, dat geen 
twee daarvan ook maar bij benadering aan elkaar gelijk waren. 
De verschillen vallen echter alle onder ’t begrip meei- of minder, 
zooals grooter of geringer aantal vlekken eeuer zelfde rij, en aan- 
zienlijke!’ of kleiner afmetingen dier vlekken (leidende tot grooter 
of geringer neiging om met elkaar of met die van aangrenzende 
rijen te versmelten door uitloopers in eikaars richting), donkerder of 
lichter tint van eenzelfde kleur, ffauwer of duidelijker sporen eener 
zelfde (eekening. Dit verschijnsel is een noodzakelijk uitvloeisel van 
een algemeen feit, dat ik door vergelijking zoowel van de indivi- 
duen en sexen eener zelfde soort als van de soorten van een zelfde 
geslacht en ten slotte van de geslachten onderling, heb kunnen vast- 
stellen, n.1. dat de kleurenteekening aller Hepialiden uit een zelfde 
grondplan afgeleid kan worden, en dus waarschijnlijk phylogenetisch 
op dien grondvorm berust. 
Dit grondplan nu voldoet aan de eischen, die boven werden 
gesteld voor de primitieve, phylogenetisch oorspronkelijke teekening 
der vlindervleugels in ’t algemeen. Het wordt gevormd door een 
regelmatige afwisseling van biconcave en bieonvexe vlekken, welke 
de tusschenruimten der vleugeladeren geheel beslaan en zich streng 
binnen die aderen houden. Vóór- en achtervleugels, boven- en 
onderkant vertoonen ’t zelfde type van teekening, maar terwijl op 
den bovenkant der voorvleugels de elementen dier teekening door 
scherpe omtrekken en sprekende kleuren duidelijk in ’t oog vallen, 
zijn zij op den onderkant van beide vleugels en op den bovenkant 
der achtervleugels flauw en onduidelijk, ja dikwijls bijna of geheel 
uitgewischt. Soms is het zelfs mogelijk op schijnbaar éénkleurige 
vleugels door schuine verlichting of met behulp van photographische 
opname de aanwezigheid van vlekkenrijen aan te toonen, evenals 
men de karakteristieke panterteekening kan terngvinden op de huid 
van een zwarten luipaard. 
