1070 
Erkend moet dadelijk worden, dat het bovenvermelde ontoge- 
netische bewijs voor de oorspronkelijkheid dezer klenrenteekening, 
n.1. de waarneming van haar vroegtijdig optreden in ’t popstadiurn, 
tot nu toe niet geleverd is, evetunin als het gelnkt is sporen dier 
teekening op de vlengelseheeden der pophnid aan te toonen. De 
bezwaren, verbonden aan ’t verkrijgen van een voldoend materiaal 
aan Hepialidenpoppen heb ik tot heden niet vermogen te overwinnen. 
Sommige soorten vertoonen dat grondplan vollediger, andere meer 
gewijzigd en fragmentarisch. Deze wijzigingen zijn van verschillenden 
aard; in sommige gevallen heeft de wijziging de geheele oppervlakte 
\an den xleugel gelijkmatig aangedaan, b.v. in het geval dat de 
vlengelteekening heeft plaats gemaakt voor éénklenrigheid. In andere 
heeft zij zich beperkt tot bepaalde gedeelten van de vleugelschijf, 
terwijl de overige het oorspronkelijk patroon hebben behouden, in 
welke gevallen meestal het proximale vlengeldeel de gewijzigde, het 
distale de primitieve teekening vertoont. Bekeken uit het oogpunt 
van de samengesteldheid of eenvoudigheid der teekening, kan men 
regressieve en progressieve wijzigingen onderscheiden. De eerste 
komen vooral voor op den onderkant vau beide \ leugels en op den 
bovenkant der achtervleugels, terwijl daarentegen de bovenkant der 
voorvleugels allerlei verschillende typen van progressieve wijziging 
vertoont. Vielen nu deze verschillen in den aard der wijzigingen 
samen met de generieke onderscheidingen, dan zonden zij een be- 
langrijk hulpmiddel bij de begrenzing der genera opleveren. Tot 
zekere hoogte schijnt dit ook het geval, en ongetwijfeld hebben de 
systematici zich bij ’t opstellen der genera onder meer ook laten 
leiden door ’t karakter der klenrenteekening. Zoo komt het mij 
hoogstwaarschijnlijk voor, dat de auteur van ’t genus Charagia, 
Walker, bij die onderscheiditig onder den indrnk heeft verkeerd 
van de zeer in ’t oogvallende groene grondkleur, welke bij de 
groote meerderheid der soorten de voorvleugels siert. Zoo is het 
niet te ontkennen dat Leto vernis, de eenige soort van ’t Z.-4fi‘i- 
kaansche geslacht Leto, zich van alle andere Hepialiden onderscheidt 
door de groote zilvergianzende vlekken, die in meer of minder 
regelmatige d warsrijen, de geheele bovenvlakte der voorvleugels innemen. 
Zoo zou men kunnen meenen, dat de leden van ’t geslacht Dalaca 
gemakkelijk te onderkennen zouden zijn door ’t zeker zeer merk- 
waardige karakter hunner vlengelteekening, welke bestaat uit reeksen 
lettervormige figuren, die niet slechts door hun lichtere kleur maar 
ook door de afwijkende gedaante der schubben, waaruit zij bestaan, 
in hoog relief tegen de donkerder grondkleur afsteken. Zoo schijnt 
ten slotte het geslacht Pielus, behalve door zijn eigenaardigen slanken 
