1071 
lichaamsbouw en de sierlijkheid der smalle puntige vleugels, waar- 
door het eenige oppervlakkige gelijkenis met Sphingiden vertoont, 
van andere Hepialiden-geslachten ondei-scheiden door de overlangs 
gerichte en grillig gecontoureerde witte baan over ’t midden van 
den voorvleugel. Maar voor al deze eigenaardigheden, en evengoed 
voor , de overige bijzonderheden van ’t kleiu'enpatroon, kan men 
aantooneu, dat zij slechts uiterste gevallen zijn van wijzigingen der 
Hepialiden-teekening, die in minderen graad evengoed voorkomen 
bij de overige geslachten, of wel waaraan uit hoofde van haren 
aard bij ’t afbakenen van generieke grenzen geen beslissende betee- 
kenis mag toegekend worden. Van ’t laatste geeft ons de groene 
kleur der Charagia’s een bewijs. In de eerste plaats wisselt deze af 
met bruin: zoowel van Ch. thermistis als van Ch. virescens zijn 
naast exemplaren met groene, ook andere met bruine voorvleugels 
bekend, en bij Ch. lignivorus zijn die vleugels gedeeltelijk groen, 
gedeeltelijk bruin. 
Wat de betrekking tusschen die twee kleuren aangaat, zoo is er 
alles voor te zeggen, dat het groen ontstaan is als een wijziging 
van het bruin, niet omgekeerd. In allerlei families van Lepidoptera 
treft men enkele groene soorten aan naast een meerderheid van 
anders gekleurde, en zeer dikwijls kan men daarbij de groote 
waarschijnlijkheid aantoonen, dat deze groene tint een adaptatie 
vormt van de omgeving, en dat bij die adaptatie een ouder kleuren- 
patroon onder het groen is schuilgegaan. Deze regel geldt niet slechts 
voor vlinders, maar evengoed voor andere insecten, ja voor alle 
groepen van diei-en. 
Wat verder de zilvervlekken van Leto aangaat, zoo komen deze, 
schoon in geringer omvang en aantal, eveneens voor bij andere 
Hepialidengeslachten, b.v. de genera Hepialns, Pliassns, Phassodes, 
Oharagia, Hepialiscus, Pielus. Zij staan daar ook op overeenkom- 
stige plaatsen, en zijn vaak op dezelfde wijze in dwarsrijen gerang- 
schikt. Maar bovendien bewijzen ons de onderscheidene soorten dier 
andere geslachten, en daarvan weer de verschillende individuen, dat 
de zilverglans dezer vlekken geen essentieel kenmerk is. Immers de 
aan-'Of afwezigheid van den witten rnetaalglans wisselt niet slechts met 
de soorten, maar zelfs met de sexen en iiidividuen. Ch. ramsaji 
b.v. vertoont, vooral in ’t vrouwelijk geslacht, een beti-ekkelijk groot 
aantal goed ontwikkelde, sterk in ’t oog vallende, zilverwitte vlekken, 
vooral bij de variëteit chrysomallon, waar bovendien de grondkleur 
weer bruin instede van groen is, en alle verdere teekening in dat 
bruin verdwenen. Het mannetje van ramsayi heeft wel is waar 
minder en kleiner zilvervlekken dan het wijfje, en hetzelfde is in 
