1072 
]iüg hoogere mate liet geval bij ’t mannetje van Ch. mirabilis. Dat 
eeliter de neiging tot verzilvering evengoed aanwezig is, blijkt daaruit, 
dat de groepjes van zilverglanzende schabben op dezelfde plaatsen 
voorkomen waar wij bij ramsaji 9 de groote duidelijke vlekken vinden. 
Bij ’t wijlje van mirabilis nn schijnt op ’t eerste gezicht die neiging 
geheel te ontbreken. Op de bedoelde plaatsen echter vindt men 
toch wel een afwijkende teekening, n.1. donkere vlekken, die meeren- 
deels samengesteld zijn nit een centrale zandloopervormige figuur 
van donker metaalblauwe kleur, geflankeerd door elliptische vlekken 
van een donkerbruine tint. Het is wellicht niet zonder beteekenis, 
dat de metaalblauwe zandloopers op den afdruk der photographische 
plaat zich helderwit voordoen, en ook de bi'uine vlekken zeer licht 
worden, zoodat dit blauw en bruin blijkbaar veel chemische stralen 
uitzendt. 
Nog bij meerdere Charagiasoorten ziet men het zilverwit van 
sommige exemplaren in andei'e vervangen door donkere kleuren 
(Oh. virescens, eximia), en hetzelfde is het geval bij soorten der 
geslachten Phassus, Phassodes, Pielus, Trictena. 
Vergelijk b.v. de reeksen : 
Phassus chamjdi, purpurascens, giganteus. 
Phassodes guthrei d", odorivalvula cf, vitensis, rewaensis, nausori d*. 
Pielus hyalinatus, var. leucochiton d", hyalinatus 9 var, bursa. 
Trictena labyrinthica d" en 9. 
Hepialus hurauli d* (geheel zilverwit) fusconebulosus, liectus, humuli 9. 
Daar nu ook in de meeste andere geslachten vele of tenminste 
enkele soorten de zilvervlekken in grooter of kleinei’ aantal en om- 
vang vertonnen, komt men tol het besluit, dat in den erfelijken 
aanleg van alle Hepialidae een neiging tot verzilvering der schubben 
over ’t geheele vleugelvlak aanwezig moet zijn, maar dat zij dooi- 
de werking van andere factoren, in hare openbaring in meerdere 
of mindere mate hetzij wordt gebreideld (verkleining of ontbreken 
der zilvervlekken), dan wel gewijzigd (vervanging door blauw of 
bruin), of tot bepaalde vleugelgedeelten beperkt. Deze factoren 
moeten in aard en intensiteit van liun invloed verschillen naar gelang 
van genus, species, variëteit, localiteit, sexe en individu. Maar 
aangezien deze kenmerken, wat tenminste het kleurenpatroon betreft, 
bij verschillende genera overeenkomstige vervorraingsreeksen ver- 
toonen, volgt daaruit dat de geaardheid dezer reeksen niet tot de 
essenfieele onderscheidingskenmerken der genera mag gerekend 
worden. 
Vergelijken wij, om dit toe te lichten, nog eens verschillende 
