1073 
soorten van eenzelfde genus niet elkaar, en daarna deze genera 
onderling, en gaan wij daarbij uit van een der bovengenoemde 
vormen met oorspronkelijk kleuren patroon. 
In het genus Charagia vertoont de bovenkant der voorvleugels 
van meerdere soorten de besproken zeer groote regelmatigheid en 
eenvoud van patroon, welke ik voor oorspronkelijk aanzie. Immers 
de teekening bestaat uit reeksen van afwisselend biconcave en 
biconvexe vlekken, die van vóór- naar achterrand loopen, en derhalve 
evenwijdig aan den buitenrand gerangschikt staan. Het duidelijkst 
in dit opzicht is de kleurenteekening van Charagia mirabilis 2. De 
vlekken overschrijden nergens de aderen, tusschen welke zij in 
zijn geplaatst, en zijn op verschillende arealen van den vleugel in 
vorm en grootte tamelijk wel aan elkaar gelijk. Slechts de vleugel- 
randen en wel bepaaldelijk de voorrand wijken tot zekere hoogte 
van deze regels af, en ook de middencel vertoont geringe wijzi- 
gingen der bedoelde regelmatigheid, welke laatste juist daardoor in 
nog hoogere mate den indruk van oorspronkelijkheid maakt, omdat 
de genoemde vleugelstreken juist diegene zijn waar ook het ader- 
stelsel de grootste neiging vertoont om van den oorspronkelijke)! 
toestand af te wijken. 
Tot dien indruk draagt niet weinig bij, dat ook op den onderkant 
der voorvleugels en op beide zijden der achtervleugels hetzelfde 
patroon, in nog eenvoudiger \orm en grooter regelmaat, maar veel 
minder scherp van kleur en lijn wordt aangeti'offen. Behalve door 
die flauwheid, die ongetwijfeld, zooals boven opgemerkt, mag toege- 
schreven worden aan een neiging tot verdwijnen, onderscheidt zich 
dit patroon vooral van dat der voorvleugel-bovenzijde, doordien alle 
vlekken gelijk van tint en helderheid zijn, terwijl daarentegen op 
laatstgenoemde oppervlakte een aantal reeksen van donkerder en 
anders gekleurde vlekken sterk afsteken tegen de overige, die daar- 
door alle tezamen den indruk van een ,,fond” maken. Ik noem 
deze reeksen de secundaire. Zij zijn zooals gezegd dezelfde, die in 
andere soorten zich zilverglanzend voordoen, en dus nog sterker 
afsteken tegen den fond. 
Die sterkere afscheiding wordt daarenboven bij enkele, zooals 
Ch. ramsaji 2, nog verhoogd doordien de zilvervlekken een diep- 
zwarte omraming krijgen, en in vorm en grootte zoowel van elkaar 
als van de vlekken van den fond gaan verschillen. Deze laatste 
afwijking van de oorspronkelijke eenvormigheid en gelijkmatigheid 
kan zóóver gaan, dat sommige vlekken eener reeks geheel vei-- 
dwijnen, andere tot stipjes gereduceeixl worden, weer andere daar- 
entegen zoodanig in omvang toenemen, dat zij met de aangrenzende 
