1074 
versmelten. Wanneer nu tegelijk de vlekken van den fond geheel 
ineenvloeien tot een werkelijk éénkleurigen grond, krijgt men den 
toestand van- Ch. rarasaji var. chrysomallon. 
Een andere wijziging van denzelfden oorspronkelijken aanleg be- 
staat in de samensmelting van al de witte of doidcere vlekjes eener 
zelfde secundaire reeks en wel bepaaldelijk van de z.g. snbmai'ginale, 
tot een onafgebroken dwarsstreep of d warsband, waaraan de oor- 
spronkelijke samenstelling nit afzonderlijke vlekken soms nog dni- 
delijk, soms in ’t geheel niet meer te zien is. Deze wijziging komt 
bij verschillende soorten voor, en is daarbij hooger ontwikkeld bij 
de mannetjes dan bij de wijfjes. 
Eveneens bij verschillende soorten treedt in meerdere of mindere 
mate een derde wijziging' op, die zich uitstrekt langs het wortel- 
gedeelle van den voorvleugel nabij den achterrand; een gedeelte dat 
zich ook door andere kenmerken van ’t overige vleugeloppervlak 
onderscheidt, welk verschil waarschijnlijk van fundamenteele betee- 
kenis is, daar ook in andere insectenorden dit ,,waaiergedeelte” 
(Ealtenteilj afwijkt van het ,,wiekgedeelte” (Sprei tenteil') van den 
vleugel. De hier bedoelde wijziging bestaat in een meer of minder 
overlangs verloopende streeping, die zich van den vleugelwortel tot 
ongeveer ’t midden van den achterrand uitstrekt, en dus met den te 
voreti beschreven submarginalen dwarsband een ± rechten hoek vormt. 
Het centrale vlengelgedeelte nu, dat tusschen de beenen van dien 
hoek en den voorrand van den vleugel besloten ligt, wijkt in kiem- 
en teekening dikwijls af van ’t overige vleugeloppervlak. Ch. ligni- 
vorus, lewini en splendens zijn voorbeelden dezer laatst beschreven 
wijziging, die weer bij de mannetjes hooger gedilferentieerd is dan 
bij de wijfjes. Maar enkele aanduidingen der hoeavorming kan men 
ook reeds ontdekken in ’t kleiirenpatroon van Ch. mirabilis $. 
Vergelijken wij nu met het geslacht Charagia andere genera der 
Hepialiden-familie b v. het zeer karakteristieke geslacht Phassus, 
dan kan men daarin de vei-schillende boven beschreven typen van 
kleurenteekeningen eve})goed terugvinden als in Charagia, en ook 
op dezelfde wijze met elkaar in verband brengen. Ph. gigauteus b.v. 
beantwoordt in zijn regelmatige afwisseling van biconcave en biconvexe 
merken over bijna ’t geheele vleugelvlak aan Ch. mirabilis Ph. 
chamyl in de ongelijkmatige afmetingen der zilvervlekken gepaard 
aan Imn schijnbaar ongeregelde verspreiding over ’t vleugelvlak, 
hun variabiliteit in gedaante en aantal, en de groote tegenstelling 
tusschen deze geprononceerde vlekken en het overigens grootendeels 
■onduidelijke vleugeldessein, waarin de merkteekens neiging tot 
vei-smelting vertoonen, aan Ch. ramsayi 5- 
