J075 
Tenslotte zijn er meerdere soorten van Phassns, b.v. Pb. pnrpurascens, 
herzi, signifer, en ook de bovengenoemde chamyl, bij welke de 
scbuine afsnijding van een waaierdeel en de daardoor teweeg- 
gebrachte omgrenzing van een drielioekig centraal vlengelveld even 
sprekend zijn als bij Cb. splendens, lignivorus en lewini. 
In ’t geslacht Hepialus vertoonen verschillende soorten de dwarse 
rijen van primaire merken meer of minder goed bewaard en gecom- 
bineerd met de overlangscbe afscheiding van ’t waaierdeel door een 
lichten band. 
Bij Hepialus behrensi is de primaire teekening bijna geheel ver- 
dwenen onder een egale donkere tint, met uitzondering van twee 
dwarsrijen van zilvervlekken (ramsayi 2 type). Iets dergelijks is het 
geval bij H. hectus en in nog veel hoogere mate bij de variëteit 
gallicus van Hepialus fusconebulosus waar zij tot bijna volslagen 
éénkleurigheid leidt, terwijl de type een zeer uitgewerkt kleuren- 
patroon bezit. 
Bij het mannetje van Fl. humuli is alle teekening geweken voor 
zilverachtige eenkleurigheid, terwijl daarentegen bij het $ de vlekken- 
teekening, meer of min versmolten tot dwarse en overlangscbe banden, 
in verschillende graden zichtbaar is gebleven. Maar zooals welbekend, 
wordt op de Shetland’s-eilanden een var. aangetroffen, wier mannetjes 
geteekend zijn als wijfjes. Een bijzondere modificatie der Hepialiden- 
teekening treffen wij aan bij de geslachten Pielus en Trictena, die 
onderling zoozeer op elkaar lijken, dat het mij aanvankelijk onbe- 
grijpelijk voorkwam, hoe de systematici er toe gekomen waren een 
generiek onderscheid tusschen beide aan te nemen. 
Maar bij ontleding van dit kleurenpatroon is. het niet moeilijk 
aan te toonen, dat het uit denzelfden grondvorm valt af te leiden 
als Charagia en Phassus, en op analoge wijze daaruit ontstaan is. 
Dwarsrijen van oorspronkelijk gelijk en gelijkvormige lichte vlekken, 
die evenwijdig aan elkaar over het vleugelvlak verdeeld staan, zijn 
tenslotte door versmelting, ongelijk wording en gedeeltelijke vervaging 
veranderd in een overlangsche, lichtgekleurde, uiterst onregelmatig 
gecontoureerde baan, die zich van vleugelwortel tot punt uitstrekt. 
Een bijna ongewijzigde grondvorm, zooals Ch. mirabilis en Phassus 
giganteus, is mij in ’t geslacht Pielus niet bekend, maar gevallen, 
die tot zekere hoogte overeenstemmen met Ch. ramsayi en Ch. 
splendens zijn wel aanwezig. De over ’t midden van den vleugel 
loopende lichte band, die men misschien als voor Pielus kenmerkend 
zou willen opvatten, komt evengoed in soorten van ’t Nieuw-Zeelandsche 
genus Porina voor. 
Deze vergelijking van Hepialiden-genera ondei'ling leert ons dus. 
