1076 
dat zoowel de grondvorm van het patroon als de verschillende typen 
van wijziging onafhankelijk zijn van de generieke verschillen. Dit 
feit laat zich mijns inziens op geen andere wijze verklaren dan door 
aan te nemen, dat het klenrenpatroon niet slechts in zijn oorspron- 
kelijken grondvorm, maar evengoed in zijn daarnit ontstane wijzi- 
gingen onder is dan de genera waarin zich de fam. der Hepialiden 
gesplitst heeft, dat het dus in al zijn modificaties reeds eigen was 
aan de gemeenschappelijke voorvaderen dezer genera. 
Maar indien dit juist is, moet in al de soorten dezer verschillende 
genera de erfelijke aanleg voor ’l gemeenschappelijke klenrenpatroon 
in zijn verschillende wijzigingen aanwezig zijn. Anders toch zou men 
moeten aannemen, dat in elk der genera onafhankelijk van de 
andere een zelfde reeks van wijzigingen van het gemeenschappelijke 
oerpatroon had plaatsgevonden, d. w. z. dat evenveel gevallen van 
parallele ontwikkeling bestonden als genera. Is reeds voor de ver- 
schillende geslachten van één familie deze onderstelling weinig waar- 
schijnlijk, volslagen ongerijmd wordt zij, wanneer wij tot de over- 
tuiging komen, dat ook in andere verwante families overeenkomstige 
reeksen van wijzigingen eener in den grond identieke oorspronkelijke 
teekening worden aangetrotfen. Alaar als dus onze eerste onderstel- 
ling juist mocht zijn, dan kunnen ook de soorten, die den grond- 
vorm in zijn minst gewijzigden staat vertoonen (Ch. mirabilis 9, 
Phassus giganteus. Dalaca assa, Porina characterifera, Oxycanus 
fuxonebulosa, Phassodes nausori) om die reden volstrekt niet wezenlijk 
oorspronkelijker zijn dan degene, waarbij dit patroon de verstge- 
vorderde wijzigingen vertoont. Zij moeten de kiem voor die wijzi- 
gingen evengoed jn hun erfelijkheidsmateriaal bezitten, of ten minste 
bezeten hebben, als diegene hunner verwanten, die in hun uiterlijk 
de hoogste differentiatie bereiken. Bij algeheele eenkleurigheid ; albi- 
nisme, melatdsme, xanthisme, erythrisme, chlorisme, twijfelt niemand 
aan de aanvankelijke aanwezigheid van den aanleg voor een gediffe- 
rentieerd klenrenpatroon, al blijft dit onzichtbaar. Mag dan dezelfde 
onderstelling niet evengoed gemaakt woi'den voor andere modificaties 
van het oorspronkelijk patroon, en zal omgekeerd dit laatste niet 
voor den dag komen, wanneer zijne wijzigingen in hun optreden 
worden belemmerd. 
Volgens deze opvatting mag dus het box enbeschreven parallelisme 
in de wijzigingen van ’t klenrenpatroon der Hepialiden-genera 
worden beschouwd' als een bewijs, dat die wijzigingen van ouderen 
datum zijn dan de splitsing in genera. Ja, bij de overeenkomst 
met de kleurenteekeningen van andere families wordt het zelfs 
waaischijnlijk dat hun ouderdom dien van de vertakking der 
