1082 
Reeds in de aloer Karangpoetih nabij de noordoostpunt van het gelijknamige 
kalkinassief, dat vanuit den militairen weg beoosten Kaloeë als naakte kalkrots in 
de verte in westelijke richting zichtbaar is, kwam kalksteen voor, gevolgd door lei, 
die glimmend, zwartgrijs gekleurd en ten deele koolhoudend is (zwarte huidjes). 
Ook komt hier een lei- of liever schalie conglomeraat voor. De positie dezer lagen 
en hun verband is mij bij mijn vluchtig bezoek niet duidelijk geworden. 
Recapituleer ende liebben wij dus van beneden naar boven: 
± 80 M. i’oodachtig grijze mergels en grijze schalies-, 
±75 M. kalksteen, grijs, fijnkorrelig, soms doloinitiscli ; 
± 10 M. kalksteen als voren, afwisselend met laagjes crinoiden- 
kalk van roodaelitige kleur en met een of meer grijze mergelkalk- 
lagen met vermoedelijk clevonische trilobieten en andere fossielen. 
Dit gesteente verweert tot een roodbruinen zanderigen kleisteen. 
± 25 M. vermoedelijk grijze schalies. 
Het gesteente is zwak geplooid en de richting der plooiïng, waar- 
aan in de kleine ontsluiting geen beteekenis is te hechten, is N. 80° O. 
FAUNA. 
Deze is alleen verkregen uit een of meer dunne banken uit de 
hoogere lagen der ± 190 M. dikke gesteente-serie, welke oogen- 
schijnlijk uit concordant liggende sedimenten bestaat. Voorts komt 
zij alleen uit een bepaald mergelig, snel oplossend kalkgesteente ; 
in den zuiveren kalksteen vond ik, behalve crinoïden, nog geen 
fossielen. De versteeningen geven ons dus slechts een beperkten 
indruk der geheele fauna, die o.a. in den kristallijnen kalk reeds 
andere kenmerken kan vertoonen en daaruit in elk geval door om- 
kristallisatie en gedeeltelijke dolomitisatie geheel verdwenen is. 
Het aantal exemplaren der fauna in den mergelkalk is groot, dat 
der soorten niet. Bij een vluchtig onderzoek, zonder over literatuur 
te beschikken, meende ik te herkennen: Acanthocladia Stropho- 
mena. sp. ?, Zaphrentis sp., Melocrinus (Ctenocrinus) ti/pus Bronn., 
Actinocrinus sp.? en een crinoiden-kelk, vermoedelijk van een lid 
van de orde der Carviformia, voorts Trilobieten in grooten getale, 
vermoedelijk van het geslacht Proetus en mogelijk ook een Dalmania 
sp. en ten slotte een N autilidee. 
Behalve bij de koralen en enkele brachiopoden is de kalk meestal 
geheel verdwenen en heeft men met moeilijk determineerbare steen- 
kernen te doen. De trilobieten zijn het mooist geconserveerd, zooals 
veelal in dergelijke fauna’s. Het zachte verweeringsgesteente leent 
zich goed voor het uitprepareeren der organismen, de harde mergel- 
kalk-kern der groote blokken is er niet geschikt voor. 
