1088 
alg'eraeeiie bouw vaii Cramhe geheel verschillend is van dien der 
Lithistida, dan blijven toch altijd twee mogelijkheden bestaan : of 
de desma’s in Cramhe zijn door deze zelf gevormd df zij zijn het 
niet. In het eerste geval zou m.i. de gevolgtrekking moeten worden 
gemaakt, dat desma’s niet alleen voor Lithistida kenmerkend zijn. 
In het tweede geval zijn het corpora alliena, zooals die zoo dikwijls 
voorkomen in Sponzen. Ik hoop het aannemelijk te maken, dat dit 
inderdaad het geval is. 
Onder de talrijke sponzen, die ik van lieverlede in Napels ver- 
zameld heb, heb ik verscheidene specimina aangetroffen waar de 
bewuste kiezel-lichaampjes te zien waren. Bij de definitieve bewer- 
king van de groep der Desmacidinae voor de “Fauna and Flora of 
the Bay of Naples” heb ik aan ieder specimen, dat ik vermeld, 
een doorloopend nummer gegeven. In de volgeifde bladzijden zal ik 
diezelfde nummers gebruiken, zoodat een ieder alles kan controleeren 
en vergelijken met de afbeeldingen indien de monografie eenmaal 
zal zijn uitgegeven. 
Er zijn in mijn verzameling uit Napels twee specimens 977 en 
1039 welke beide zich voordoen als scharlakenroode, dunne korsten 
op Zeepokken. Het skelet bestaat in hoofdzaak uit stjdi en enkele 
strongyla. Van het substratum verheffen zich vrij wel loodrechte 
bundels, meestal beginnende met één enkelen krachtigen Stylus, 
tegen welke zich weldra slankere aan leggen. Zulk een bundel kan 
zich vertakken en dat kan zich herhalen. In ieder geval eindigt de 
bundel aan de spons-oppervlakte in platte, waaiervormige bundels 
van slanke styli. Vorm en grootte der styli is verschillend ; de 
maximale lengte der dikkere styli is 435 p in 977 en 480 p in 
1039 ; de slankere styli wisselen tusschen 200 en 280 p in 977 , 
tusschen 170 en 300 p in 1039 Een derde specimen ( 1153 ) is als 
roode korst gegroeid op een Eusporu/ia. Het lijdt geen twijfel of 
deze drie exemplaren behooren tot een en dezelfde soort. In alle 
drie worden isochelae aangetroffen, van de soort die Levinsen (1894 
p. 4) “anchorae” noemt ; zij zijn vrij talrijk in 1039 , maar zeldzaam 
in de beide andere exemplaren. Uitwendig is geen onderscheid te 
zien tusschen 977 , 1039 en een vierde specimen, 1090 , eveneens 
op Balanus. Evenwel, hier kon ik geen enkele chela ontdekken; 
daarentegen vond ik enkele acanthostyli. In zes andere exemplaren 
( 967 , 975 , 1026 , 1037 , 1040 en 1127 ), in welke chelae voorkomen 
alhoewel zeldzaam, vond ik evenzeer enkele acanthostyli. Specimen 
1040 is vooral opmerkelijk omdat onomstootelijke acanthostyli wel 
zeer bijzondei- zeldzaam zijn, maar de styli daarentegen dikwerf 
sporen van doorns vertoonen. De algemeene mikroskopische bouw 
