J089 
van al deze scharlakenroode korsten bewijst duidelijk, dat wij met 
dezelfde species te doen hebben. Indien dit nu zoo is dan volgt 
daaruit, dat de aan- of afwezigheid van acanthostyli of chelae in 
het onderhavige geval geen specifieke waarde heeft. Behoudens 
enkele uitzonderingen zijn de chelae nooit talrijk ; in sommige 
gevallen zijn zij bepaald zeldzaam, ja somtijds ontdekt men er pas 
na vele - doorsneden te hebben onderzocht. Hetzelfde geldt met be- 
trekking tot het voorkomen van sigmata. Indien microsclera worden 
aangetroffen, vindt men meestal ook eenige acanthostyli ; maar wij 
zagen in 1090 reeds een vmorbeeld, dat wèl acanthostyli, maar geen 
chelae voorkwamen. Samenvattende, verkrijgt men den indruk, dat 
onze sponzen afstammen van vormen met een volledig stel spicula: 
styli, acanthostyli, sigmata en isochelae. 
Tndien de roode korsten, waarvan hierboven sprake was, somtijds 
zóó weinig acanthostyli of microsclera kunnen bezitten, dat deze 
slechts na lang zoeken worden ontdekt, dan is de kans groot, dat 
er ook zullen zijn waarin de accessorische spicula geheel zijn ver- 
dwenen en het skelet dus uitsluitend uit styli bestaat. In ieder geval 
is de afwezigheid geen beletsel om onze exemplaren te identificeeren 
met beschreven vormen, die alleen styli bezitten, indien zij overigens 
overeenkomen. Ik aarzel dan ook niet om de bewuste korsten in 
verband te brengen met twee oude bekenden ; Spongia sanguinea 
Grant en Hy nieniacidon caruncula Bwk. De eerste is ten slotte ook 
tot het geslacht Hymeniacidon gebracht en Topsent houdt beide voor 
dezelfde soort. Hij zegt (1900 p. 261):... ,,je crois bien que l’Eponge 
désignée par Bowerbank sous Ie nom de Hymeniacidon sanguinea n’est 
pas différente de celle qu’il a appelée Hymeniacidon caruncida.” 
Miss Stephens (1912 p. 37 — 38) kwam tot hetzelfde besluit en ik 
voeg mij gaarne bij hen. 
Nu is er onder de Sponzen uit Napels een merkwaardig exem- 
plaar (16), dat het rhizoma van een afgestorven Posidonia, voor een 
deel bedekt. Op sommige plaatsen is het slechts een dun korstje, 
op andere is het dikker en vertoont knobbels, lobben en kammen. 
Op zulke plaatsen maakt het een massieveren indruk, maar mikros- 
kopische doorsneden toonen aan, dat ook daar de verdikkingen meer 
te wijten zijn aan uitloopers van het substratum en de spons toch 
niel veel meer dan een korst vormt. Behalve dit exemplaar zijn er 
nog vele andere met dergelijke lobben en kammen. De aandacht 
mag hier gevestigd worden op hetgeen Johnston (1842 p. 134 — 135) 
zegt omtrent „Halichondria sanguinea” (= Spongia sanguinea GiYscnX), 
die zich als korst voordoet; maar, voegt hij er bij: H. sanguinea 
occasionally occurs in amorphous masses of considerable size and 
