1090 
thickness witli very iineven or raggeel surfaee”. En van belang is 
verder dat Kölliker (1864 p. 56) zegt, dat sommige van de stjli in 
H. sanguinea korte doorns vertonnen. 
Wij leeren hier dus uit, dat er exemplaren van Hymeniacidon' 
sanguinea zijn, die slechts dunne korsten vormen maar dat andere 
een neiging vertoonen om uitloopers te ontwikkelen. Inderdaad zag 
ik verscheidene dergelijke exemplaren en deze leiden van lieverlede 
tot meer massieve. Al deze exemplaren behooren zonder twijfel tot 
dezelfde soort, welke ik daarom als H. sanguinea determineerde. 
Sommige dezer specimens vertoonen een niet te miskennen gelijkenis 
met zekere soorten van Schmidt’s Acanthella-, met name geldt dit 
voor de nos. 607, 749 en 1154. Er zij in dit verband aan her- 
innerd, dat ScHMiDT bij de beschrijving van zijn Suherites cranibe en 
S. fruticosus wijst op de uitwendige gelijkenis met Acanthella. Van 
de eerste zegt hij (1862 p. 66) : „Diese Art wlirde man nach dem 
ausseren Habitus für eine Acanthella halten, indem die Obertlache 
des blattrig und lappig gefalteten Körpers mit stumpfen Domen 
besetzt ist”; en omtrent S. fruticosus: ,,Auch die Gestalt dieser Art 
erinnert an Acanthella ohtusa” . Aan den anderen kant leerde Topsent 
ons (1894 e p. XXXV en 1894 ö p. 314), dat in Banjuls Suherites 
fruticosus 0. S. ^) vaak voorkomt als dunne korsten. Zulke dunne 
scharlaken korsten kende Topsent reeds van vroeger en beschreef 
die onder den naam Stylinos hrevicuspis (1892 « p. XX). 
Zóóver wat betreft het uitwendig voorkomen. Onderzoeken wij 
nu den mikroskopischen bouw en de spicula, dan vijlden wij in de 
meer massieve exemplaren dezelfde verscheidenheid als wij bij de 
incrusteerende vormen aantroffen. 
Zeer nabij specimen 16 komt 749. In beide bestaat het skelet 
hoofdzakelijk uit stjli van verschillende afmeting ; alleen vinden wij 
in 749 behalve stjli ook eenige strongjla. Maar alles wijst er op, 
dat deze strongjla niet anders zijn dan gewijzigde stjli. Topsent 
vond in zijn Stylinos hrevicuspis, dat de stjli gekenmerkt zijn door 
een zeer korte toespitsing van de punt. „Leur pointe (est) parfois 
réduite a un mneron on même tout a fait atrophiée” (1892 «, 
p. XX). Hetzelfde vind ik herhaaldelijk in mijn exemplaren. Nu 
eens komen er meer, dan weder minder strongjla voor ; een speci- 
fieke waarde heeft de aan- of afwezigheid van die strongjla niet. 
Wij zagen reeds, dat in korstvormige exemplaren hetzelfde geldt 
met betrekking tot acanthostjli, chelae en sigmata. In de meer 
massieve of schijnbaar massieve exernplaren is het niet beter. De 
1) Topsent gebruikt nu eens den naam Crambe fruticosus, dan weder Tetran- 
thella fruticosa. 
