1093 
specimina 484 en 486 gelijken uitwendig volkomen op elkaar, 
maar het betrekkelijke aantal acanthostyli en hun graad van bedoor- 
ning is aan wisseling onderhevig. Buitendien vond ik in 484 na 
zorgvuldig onderzoeken van een aantal doorsneden enkele spaarzame 
isochelae. En in wederom een ander exemplaar ( 487 ), dat uitwendig 
niemand voor specifiek verschillend van 486 zou houden, komen 
geen acanthostjOi voor, maar iets meer isochelae dan in 484 . Zeer 
zeker zijn al die .specimina identiek met 16 , welke wederom met de 
eerst vermelde korsten overeenkomt en te determineeren is als 
H y m e n i a c i d o n s a n g u i n e a. 
Bovenstaande tabel moge een overzicht geven van de wisselvallig- 
heid der spicula in frequentie en lengte. De maten zijn opgegeven 
in mikrons; de lengte der spicula van Bowerbank’s exemplaren zijn 
berekend uit zijn afbeeldingen. Achter beteekent p, dat de spicula 
weinig talrijk zijn, r. dat zij bepaald zeldzaam zijn, /r. dat zij uiterst 
zeldzaam zijn. In de met gemerkte exemplaren zijn desmoïden 
gevonden. 
In den regel kunnen twee soorten van styli worden onderscheiden : 
slanke en dikke. In zulke gevallen is dit in bovenstaande lijst 
aangegeven, waar de bovenste nummers bij de slanke styli behooren. 
Het absolute minimum in lengte bij mijn exemplaren is 150 p., het 
maximum 865 p.; gemiddeld wisselen zij tusschen 210 en 470 p. 
Natnuilijk bewijzen deze cijfers niet 'veel; voor een deugdelijke 
statistiek is heel wat meer noodig. Maar dit mag men toch wel 
uit de cijfers afleiden, dat de afmetingen der styli sterk verschillen 
en dat, ceteris paribus, op geringe verschillen in lengte der styli 
geen species kunnen worden gegrond. Als Ridley dan ook zegt 
(1884 p. 467) dat zijn Hymeniacidon agminata na verwant is aan 
H. caruncula, maar dat de styli hebben ‘‘a rather smaller average 
size”, dan ligt daar voor mij geen reden voor species-onderscheiding 
in. Topsent heeft (1894 ^ pp. 21, 23) H. consimilis en (1889 y pp. 
55 — 56) H. viridans reeds als synonymen beschouwd van H. carimcida. 
Ik geloof, dat het beweerde onderscheid tusschen H. mammeata 
Bwk. en H. consimilis Bwk. geen specifieke waarde heeft; te meer 
niet omdat volgens Bowerbank-Norman (1882 p. 82) de “mammiform 
organs” van H. mammeata lang niet altijd aanwezig zijn. 
Wat betreft de in bovenstaande tabel \e,YmQ\d,Q Axinella crista-galU 
van Maas, zoo heb ik (1912 p. 316) reeds het vermoeden uitge- 
sproken, dat dit althans geen Axinella is. Voor zoover uit Maas’s 
beschrijving te oordeelen valt, moet m. i. A. crista-galli eveneens 
beschouwd worden als een exemplaar van Hynmiiacidon sanguinea. 
In uitwendig voorkomen komt A. crista-galli overeen met zulke 
