1095 
1882. Reniera viridans Bowerbank-Norman. 
1884. Hjmeniacidon agminata Ridley. 
1888. Amorphina viridans Topsbint. 
1892 («). Stylinos brevicnspis Topsent. 
1893. Axinella crista-galii Maas. 
1894(8). Crambe fruticosus Topsent. 
1894 (y). TetrantlielJa fruticosa Lendkneeld. 
1899 (a). Crambe crambe Thiele. 
Aldus opgevat is Hymeniacidon sangidnea een spons, die zich het 
veelvuldigst voordoet als scharlakenroode korst. Nu eens is die 
korst slechts een tot twee millimeter dik, met effen oppervlak, dan 
weder dikker en voorzien van grootere of kleinere knobbels, lobben 
of kammen en is de oppervlakte dientengevolge zeer oneffen. Zulke 
exemplaren vormen overgangen tot schijnbaar of werkelijk meer 
massieve specimina. In den eersten toestand is de spons beschreven als 
Spongia, later Hymeniacidon sanguinea en Stylinos hrevicuspis. 
Voorwerpen als Hymeniacidon caruncida, consimilis, mammeata e.d. 
vormen overgangen tot dezulke, die bekend waren onder de namen 
Axinella crista-galli, Suherites [Crambe) crambe en fruticosus. In 
den eenvoudigsten toestand, als dunne korst derhalve, bestaat het 
skelet uit verticale bundels van styli, die aan de peripherie eindigen 
in waaiervormige pluimen. Deze bundels hechten zich aan het 
substratum door middel van een dun laagje spongine, dat djt grooten- 
deels bekleedt, en dat zich ter plaatse van de bundels kegelvormig 
verheft en de basis der bundels omvat. Naarmate de korst, plaatselijk 
of in het algemeen dikker wordt, worden de bundels hooger ; nabij- 
gelegen bundels kunnen met elkaar door spicula en spongine 
verbonden zijn. Dit leidt ten slotte tot een soort netwerk van bundels 
spicula, verbonden door een wisselende hoeveelheid spongine. Tusschen 
deze verticale bundels kunnen los liggende spicula voorkomen, vaak 
horizontaal (in korsten dus evenwijdig aan het substratum). Buiten- 
dien kunnen enkele acanthostyli worden aangetroffen ; hun typische 
plaatsing is (in korsten) loodrecht op het substratum. En eindelijk 
komen, maar in zeer wisselend aantal, in vele gevallen sigmata en 
isochelae voor. 
Keeren wij nu terug tot de desma’s. 
In zes van de incrusteerende exemplaren van H. sanguinea 
( 953 , 977 , 1026 , 1037 , 1039 en 1130 ) vond ik de bewuste 
lichaampjes. Maar nooit vond ik hen door het geheele spons-lichaam 
verspreid noch regelmatig op bepaalde plaatsen. Integendeel werden 
zij bijkans altijd in vrij scherp omschreven groepen opgehoopt 
