1115 
Uit de tweede reactie blijkt dat C en F aan verschillende zijden 
van de lijn EE^ moeten liggen ; pnnt C moet dns liggen op boog 
EF^E^. Uit deze beide voorwaarden volgt dat pnnt (7 op hoog EF^ 
moet liggen. Daar op dezen boog ook nog het pnnt ligt, moeten 
Avij de plaats van C ten opzichte van nog bepalen. Dit volgt 
dadelijk nit de derde reactie, waaruit blijkt dat wij (J en E aan 
verschillende zijden der lijn AA^ moeten nemen. Het pnnt C komt 
dns tnsschen en F^ en het pnnt-C, dns tnsschen H en ii’ te liggen. 
Bepaalt men op overeenkomstige wijze ook de ligging der andere 
punten, dan krijgt men tig. 3; deze stelt, zooals men gemakkelijk 
ziet, de zes schematische reacties voor. Voor de afleiding van deze 
tigunr heeft men echter niet bepaald de zes reacties noodig; dit is 
niet toevallig, maar heeft zijn grond daarin, dat de reacties van 
elkaar afhankelijk zijn en natnnrlijk niet tegenstrijdig met elkaar 
mogen genomen worden. 
Wij hebben de zes schematische reachtievergelijkingen nu voor- 
gesteld door een schematisch reactiediagram ; waren deze vergelij- 
kingen qnantitatief gegeven en wilde men deze ook quantitatief 
uitdrukken, dan zon daartoe eene voorstelling in de ruimte noodig 
zijn; men kreeg dan tig. 3 (III). [De zes vergelijkingen 55 zijn nl. 
aan deze figuur ontleend]. 
Uit het vorige blijkt dus dat men voor elk n-komponentenstelsel 
een schematisch reactiediagram kan teekenen in een plat vlak, terwijl 
voor het overeenkomstige concentratiediagram eene ruimte met n — 1 
afmetingen noodig is. 
Wij zullen tig. 3 nn een anderen vorm geven. Wij trekken daartoe 
de middellijn A^A en verlengen deze door A \ wij stippelen het deel 
A^AI en laten de letter A^ die nu onnoodig is, weg. Deze lijn, die 
Avij eveneens A zullen noemen, stelt evenals het op deze lijn liggende 
punt, de phase A voor. Doet men hetzelfde met de lijnen C^C 
enz. dan ontstaat lig. 4. Het is duidelijk dat men nit fig. 4, eAmngoed 
als uit fig. 3, de zes reacties schematisch kan vinden. 
Vergelijkt men nu dit diagram (tig. 4) met het bij fig. 3 (IH) 
belioorende P, 7Miagramtype, dat in tig. 4 (III) voorgesteld is, dan 
ziet men dat beide tiguren volkomen overeenstemmen. Het eenige 
verschil is, dat in tig. 4 de lijnen eene phase en in tig. 4 (Hl) de lijnen 
monovariante eveiiAvichten voorstellen. 
Hieruit blijkt dns dat een schematisch reactiediagram en een P, 7- 
diagramtype door dezelfde tigunr voorgesteld worden en dat het 
eenige verschil bestaat in de beteekenis, die men aan de lijnen geeft. 
Het moge misschien vreemd lijken dat wij langs den boven 
gevolgden Aveg een schematisch reactiediagram hebben afgeleid, dat 
72* 
