1117 
De volgende proefinrichting is eenvoudig en overtuigend. 
Gewone vleesehbouillonagar wordt met één of tweemaal het 
volume zuivere, in water opgeloste 2 7o-agar verdund en aan dat 
mengsel wordt l a 2 "/o calciumrnalaat toegevoegd, dat niet gelieel 
oplost, en een weinig ferricitraat of ferrichlorid als indikator. Na 
uitgieting en stolling verkrijgt men een plaat, die nog troebel is door 
het niet geheel opgeloste ma laat. 
Overgiet men deze plaat met grachtwater en verwijdert door 
afgieting de overmaat, zoodat zich vrij liggende koloniën kunnen 
ontwikkelen, of strijkt men op de oppervlakte verschillende bakteriën- 
soorten af, dan ziet men bij het bewaren der plaat op 25° a 30° C. 
na een paar dagen rondom de meeste koloniën of streepen de 
genoemde reaktie met groote duidelijkheid te voorschijn komen. 
Tartraten, citraten, succinalen, glycolaten en zouten van vluchtige 
vetzuren geven de reaktie niet. Suikers evenmin. 
Men kan de proef op verschillende manieren wijzigen, bijv. door 
inplaats van bouillonagar een kultuurbodem te gebruiken van de 
samenstelling: 100 leidingswater, 1 calciümmalaat, 0,1 ammonium- 
sulfaat, 0.02 kaliumfosfaat met wat ferricitraat als indikator en verder 
te handelen als boven. De minder gunstige stikstof bron is oorzaak, 
dat op zoodanigen kultuurbodem een kleiner aantal bakteriënsoorten 
groeien, maar de reaktie is even duidelijk en de verhouding van de 
aktieve tot de niet-aktieve kiemen is op den ammoniakgrond zelfs 
grooter dan op de bouillonplaat. 
De soorten, die de omzetting veroorzaken laten zich naar de 
intensiteit waarmede dit geschiedt als volgt rangschikken. 
De krachtigste omzetting geven de tluoresceerende bakteriën 
B. Jiuorescens, B. ji. liquefaciens, en vei'der B. calco-aceticus en 
B. pyocyaneus. Daarop \'olgen B. aerogenes, B. viscosus en B. levans 
en sommige variëteiten van B. violaceus. 
Iets zwakker werkzaam zijn B. coli, B. proteus, B. prodigiosus, 
B. kieliensis en de azijnbakterie Acetohacter rancens. Geheel werke- 
loos zijn B. termo, B. pwictatm, B. devorans, B. ochraceus, de 
lichtbakteriën, en bijna werkeloos de azijn bakteriën Ac. melanogenum 
en Ac. pasteurianum. 
Ook de tot nu toe onderzochte schimmels en gistsoorten alsmede 
de Actinomyceten brengen geen brandigdrnivenzuur voort, ofschoon 
vele daarvan de malaten gemakkelijk oxydeeren. 
Daar sommige bakteriën zooals B. pyocyaneus, B. aerogenes, B. 
levans, B. visco.ms en eenige schimmel- en gistsoorten in staat zijn 
ook de pyru vaten zelve te oxjdeeren tot carbonaat en water, zou 
men kunnen raeenen, dat de soorten die uit het appelzuur geen 
