1139 
De plaatjes van hooviibUnde waren resp. 1,08 in.M., 1,11 m.M. 
en 0,84 m.M. dik; die van den augiet-. 1,02 m.M., 1,08 m.M. en 
1,00 m.M. Zoowel de kristallen van lioornhleiule als die van augiet 
waren afkomstig nit Bohemen ; de foto’s zijn weergegeven in fig. 15 
en 16 op Plaat IV, en in fig. 17 tot 20 op Plaat V; de stereo- 
grafisclie projektie’s in tig, 18 tot 23 op Plaat VI. 
In elk geval bezitten ook deze beelden eene symmetrie, welke 
volkomen strookt met de gevolgtrekkingen uit de vooropgestelde 
theorie van het diffraktie- verschijnsel. 
Over de analoge betrekkingen als tusschen hoornblende en augiet, 
welke bij den rhombischen pyroxeen en amphibool: hronziet en 
anthophylUet, vooi komen, zullen wij later uitvoeriger berichten. 
Ten slotte nog eene opmerking over sommige RöNTOENOgrammen, 
bij welke om de zwarte centrale vlek een lichte ring zichtbaar is ; 
deze komt voor in dié gevallen, waarin hetzij door het kristal, 
hetzij door het glazen plaatje, waarop soms het kristal bevestigd 
was, sekundaire RöNTOENstralen werden uitgezonden, die een sluier 
veroorzaakten op de fotografische plaat; deze sluier zal door het ver- 
sterkingsscherm natuurlijk krachtiger worden. Daar dit versterkings- 
scherm in het midden, om vroeger medegedeelde redenen, doorboord 
is, zoo zal de sluier op dat deel der plaat niet versterkt worden, 
en daardoor een lichtere ring rondom de centrale vlek zichtbaar 
worden. Het zal dus van voordeel zijn, om, wanneer de kristallen 
op glas gekit moeten worden, dit glas zoo dun mogelijk te nemen, 
daar de sekundaire straling van eene dunnere glaslaag zwakker zal 
zijn, dan wanneer zij van eene dikkere laag afkomstig is. 
Groningen, Laboratoria voor JSJ aluurkunde en voor Anor- 
ganische en Fysische Chemie der 'Rijks- ünivernteit. 
Natuurkunde. — De Heer Julius biedt eene mededeeling aan van 
den Heer Balth. van der Pol Jr. over: ,,Het verloog der 
stroonien in n gekoppelde ketens bj sluiting of verbreking van 
den primairen stroom.” 
(Mede aangeboden door den Heer v. d. Stok). 
Wanneer in een stroomketen 1, die een weerstand en zelfindnctie 
bezit en magnetisch gekoppeld is met een andere stroomketen 2, 
welke eveneens een weerstand en een zelfindnctie bezit, plotseling, 
hetzij door onderbreking van de keten 1, of anderszins, een uitwendige 
electromotorische kracht ophoudt te werken, zal de oorspronkelijke 
stroomsterkte in de eerste keten asymptotisch met den tijd tot nul 
naderen en zal er in de tweede keten een stroom ontstaan, die, van 
