1165 
de andere bovengenoemde sensibele eindorganen dergelijke verhou- 
dingen zullen zijn waar te nemen. Hier ligt nog een ruim \ eld van 
onderzoek braak. Wij meenen echter in deze mededeeling ons tot 
de bovengenoemde feiten te moeten beperken. Zij toonen in elk 
geval aan, hoe gevaarlijk het is, wanneer men in preparaten niets 
van een samenhang tusschen twee heterogene tegen elkaar aanlig- 
gende elementen bespeuren kan, daaruit de conclusie te trekken, 
dat een dergelijke samenhang ook werkelijk niet bestaat. 
Leiden, Januari 1916. 
BESOHRIJVING DER FIGUREN. 
Eig. 1. Motorische eindplaat op een dwarsgestreepte spiervezel uit de snuit van 
den mol, talpa europaea, met sarcoplasmatisch netwerk in directen samenhang met 
het neurofibrillaire netwerk van de zenuweindvertakking. Vergr 1800. 
Fig. 2. Hetzelfde van een spiervezel van de tong van een muis. Vergr. 2600. 
Fig. 3. Hetzelfde uit de tong van de vledermuis, vespertilio murinus. Vergr. 2600. 
Fig. 4. Dwarse doorsnede door een lichaampje van Grandry uit den snavel van 
een volwassen eend. Kc ~ kapselcellen, die de beide schijfvormige cellen (hier iets 
geschrompeld) omgeven. Vergr. 2600. 
Fig. 5. Het lichaampje van Grandry van boven gezien Az — sensibele zenuw- 
vezel, die zich tusschen de schijfvormige cellen tot de zenuweindplaat verbreedt. 
Door het neurofibrillaire netwerk ziet men een der kernen van de schijfvormige 
cellen doorschemeren. iCc = kapselcellen. Vergr. 2100. 
Physiologie. — De Heer Wertheoi Salomonson biedt eene mede- 
deeling aan van den Heer Dr.. C. Otto Roeloes: „Over de 
loerking van den m. obliquus superior van het oog.’' 
(Mede aangeboden door den Heer Van Rijnberk). 
De m. obliquus superior ontspringt bij het foramen opticum, tusschen 
den m. rectus superior en den m. rectus internus. De spier verloopt 
mediaal boven in de orbita naar voren, boven den m. rectus internus; 
bij de trochlea buigt de ronde pees zich om en is dan naar achter 
en slaapwaarts gericht. Dan wordt de pees platter, verloopt onder 
het einde van den m. rectus superior door om zich ten slotte waaier- 
vormig vast te hechten aan het temporale bovenste kwadrant van 
de achterste bulbushelft. De insertielijn loopt min of meer van 
nasaal achter naar temporaal voor. 
Voor het mechanisme van de beweging is bij deze spier van 
belang de richting der peesstrook tusschen de trochlea en de aan- 
hechting aan het bulbusoppervlak. We moeten hiertoe de juiste 
