1175 
voor het in adductie omlaag zien. Veeleer is de beteekenis van den 
m. obliq. sup. lioofdzakelijk hierin Ie zoeken, dat hij, samenvverkend 
met den m. rectus inf. in staat is bij het omlaag zien zoo goed 
mogelijk aan alle eischen van de wet van Listing en van het bino- 
culaire zien te voldoen, ook al zijn de weefselweerstanden wat onre- 
gelmatiger of de verhoudingen voor het tot stand komen van het 
binoculair enkelvoudig zien wat moeilijker. Aan deze opgaven zou 
de m. rectus inf. alleen nooit kunnen voldoen. 
Palaeontologie. — De Heer Moll biedt eene mededeeling aan 
van Mejutfrouw E. C. Fyan : „Eenige jong-pUocene Ostracoden 
van Timor’' . 
(Mede aangeboden door den Heer Molengraaff). 
De Ostracoden, welke in dit opstel zullen besproken worden, zijn 
door slibben verkregen uit tertiaiie klei van den linker oeverwand 
van de Mota Talau bij Atamboea op Timor. Deze klei, die volgens 
het daarbij ontvangen etiket in het jongste gedeelte van het Plioceen 
afgezet is, werd door de heeren Prof. Dr. G. A. F. Molengraaff 
en F. A. H. Weckherlin de Marez Oyens m. i. verzameld op de 
expeditie, welke in de jaren 1910 — 1912 onder leiding van den eerst- 
genoemde, naar het eiland Timor plaats had. Door den leider werd 
zij welwillend voor dit onderzoek afgestaan, waarvoor Z.Ed. Hooggel. 
ook hier hartelijk dank wordt gezegd. 
De resten der verschillende Ostracoden zijn uitstekend bewaard 
gebleven. Zeer dikwijls zijn ze geheel doorzichtig, vaak wit, soms 
zwart en eene enkele keer blauw. Dit laatste wordt zeker door 
vivianiet veroorzaakt. Door behandeling met zoutzuur bleek, dat 
de doorzichtige ook bijna geheel uit koolzure kalk bestaan. 
Deze laatste soort kleppen zijn bijzonder geschikt om de grenslijn 
(grens tusschen het al en het niet verkalkte gedeelte der binnenlamel), 
de vergroeiïngslijn (de grens tusschen het al en het niet met de buiten- 
lamel vergroeide gedeelte der binnenlamel) en de rand kanaaltjes 
(randstandige Porenkanale) waar te nemen ( 10 , p. 102; 11 , p. 2). 
1. PARACYPRIS ZEALANDICA. G. S. Brady. (Fig. 17). 
1880. Phlyctenophora Zealandica. G. S. Brady, 5, p. 33, t. 3, f. 1. 
1912. Paracypris Zealandica. G. W. Muller, 11, p. 126. 
Van deze Ostracode zijn betrekkelijk weinig resten aanwezig, n.1. 
enkele losse . kleppen en ééne geheele schaal. 
