1176 
De dunne kleppen zijn geheel doorzichlig met een paarlemoer- 
glans of wit kalkachtig. 
Bij de geheele schaal is de lengle 0,73 in.rn., de hoogte 0,37 m.m. 
en de breedte 0.35 m.in. 
Dat ik deze resten tot Paracypris Zealandica, welke volgens 
Muller levend aangetroffen is bij Nieuw-Guinea, Nieuw-Zeeland en 
Australië, gebracht heb, niettegenstaande mij alleen de harde deelen 
ter beschikking stonden, komt, omdat ze in alle belangrijke punten 
in overeenstemming waren met de afbeeldingen en de l)pschrijving, 
die Brady van deze recente soort geeft. 
De hoogte der schaal is ongeveer de helft der lengte en even 
groot als de breedte, zoodat zij min of meer cilindrisch is. De dor- 
saalrand is echter vrij sterk gebogen, de ventraalrand zwak concaaf. 
De voorrand, die geleidelijk in de beide \mrige overgaat, is afgerond. 
Het achtei’einde der scliaal loopt onder in eene vrij stompe punt nit. 
De slotranden bezitten geene tanden. De linkerklep vertoont op 
alle randen eene groeve, terwijl die van de rechterklep overal 
scherp zijn. 
Het verkalkte gedeelte der binnenlamel is bij den slotrand smal 
en overigens vrij breed. Vooral is dit het geval aan het vooreinde, 
terwijl het langs den ventraalrand naar achteren smaller wordt. 
De vergroeiïngslijn loopt geenszins evenwijdig met de grenslijn. 
De eerste verloopt met groote bochten. Bij het midden van den 
voorrand, van den buikrand en van den achterrand naderen deze 
lijnen elkaar sterk. Het gevolg hiervan is, dat de sterk vertakte 
en verspreid staande randkanaaltjes, welke zich op deze plaatsen 
bevinden, zeer lang zijn en op de tusschengelegen gedeelten veel 
korter. 
De eigenaardige teekening, welke de onderzijde der schaal ver- 
toont en door Brady werd afgebeeld, is een gevolg van de zooeven 
besproken eigenschappen der binnenlamel. 
Volgens Brady bezit de schaal der recente dieren donkere strepen. 
Ik heb deze niet kunnen waarnemen, maar het is zeer goed mogelijk, 
dat zij verdwenen zijn. Daarentegen komen bij mijn materiaal van 
deze Ostracode op de buitenzijde der kleppen kleine ronde verheven- 
heden voor, zooals Paracypris poJita O. Sars (4^ p. 378) ook schijnt 
te bezitten. 
Vooral bij de doorzichtige kle{)pen zijn de spierindruksels duidelijk 
waar te nemen. Op eeue verticale rij liggen vier dicht bij elkaar 
en vervolgens ziet men nog twee er achter. 
De afmetingen vau de resten, die ik tot mijne beschikking had, 
zijn kleiner dan die van de door Brady beschreven schalen. De 
