1189 
gebracht; daarna werd de stroom gesloten, waarvan de sterkte op 
een jiauwkeiirigen ampèrenieter werd afgelezen. 
Uit den tijd en de stroomsterkte werd de doorgegane lioeveelheid 
elektriciteit berekend. Na atloop van de proef werd de kathode 
gewogen. De gewichtsvermindering van de kathode levert de hoe- 
veelheid verstoven lood. Deze, nitgedrukt in grain-aeqiüvalenten, 
gedeeld door de doorgegane hoeveelheid elektriciteit, nitgedrukt in 
Faradays, werd gebruikt als maat voor het verstuivingsvermogen 
van het metaal. Deze verhouding woi-dt in ’t vervolg aangeduid 
door A. 
3. Het verstuivingsvermogen van lood in oplossingen van natron, 
natrium-carbonaat en natrium- sulfaat hij verschillende stroomdicht- 
heden. Bij het begin van het onderzoek bleek, dat de gevonden 
waarden voor het verstuivend vermogen slecht i'eproduceerbaar waren. 
Er werden afwisselend hooge en lage waarden gevonden, zonder 
dat er aanvankelijk eenige regelmaat te ontdekken was. 
Bij verder onderzoek bleek nu, dat ten eerste de zuiverheid van 
het lood van grooten invloed was op het verstuivingsvermogen. Zoo 
gaf in Na-jUOs 'i^et een stroomdichtheid van 0.64 Amp. per cMk 
lood van Kahlbaüm A = 1,60, zuiver lood van onl)ekende herkomst 
A = 1,52, en twee soorten technisch lood resp. 1,00 en 0,58. De 
bewerking van het metaal heeft geen invloed: gegoten en gehamerd 
of gewalst lood leverden dezelfde uitkomsten. Verder waren de 
waarden van het verstuivend vermogen steeds het kleinst bij het 
begin van een reeks proeven. Zoowel een nieuwe elektrode als een 
versche oplossing gaven in ’t begin te lage waarden, die na 3 of 4 
bepalingen gewoonlijk tot een konstante waarde stegen. De oorzaak 
hiervan is niet opgehelderd. Wat den invloed van den ouderdom 
van de 'gebruikte oplossing betreft, zou men kunnen meenen, dat 
de te lage waarden, die in een versche oplossing gevonden worden, 
het gevolg zijn van opgeloste zuurstof, die door het verstoveii lood, 
dat zich zeer gemakkelijk oxy deert, wordt weggenomen. Dit is 
echter niet het geval. Wanneer een gebruikte oplossing, die kon- 
stante waarden voor de verstuiving levert, met lucht wordt geschud, 
totdat al het lood geoxydeerd is, vindt men in deze zuurstofhoudende 
oplossing toch de juiste waarde. 
Bovendien vindt men een te lage waarde, wanneer de elektrolyse 
lang wordt voortgezet, en ook wanneer men een elektrode, die voor- 
een proef gediend heeft, uit het bad \ erwijdert, afdroogt, en opnieuw 
gebruikt. 
Toen al deze invloeden bekend waren was het gemakkelijk vrij 
