1J96 
waarin zij naderhand ontwijkt, dns als molekulen dan zou het 
zonderling zijn, dat de waterstof niet direkt ontwijkt, maar eerst 
tot zekere diepte in het lood dringt, om daarna te ontwijken. Men 
zal dus moeten aannemen, dat de waterstof zich in een anderen 
vorm afselipidt, dan die, waarin ze naderhand ontwijkt, en het ligt 
dan voor de hand dat dit zal zijn in den vorm van waterslof-atomen, 
die door de direkte ontlading van de waterstof-ionen ontstaan. 
Deze watei-stof-atomen zullen zich met een zekere snelheid ver- 
binden tot molekulen H,j, en deze zullen in gasvorm ontwijken. 
Wanneer nn de atomistische waterstof oplosbaar is in het metaal, 
dan zullen de waterstof-atomen tot een zekere diepte in het metaal 
dringen en zich daar vereenigen tot molekulen • Indien deze 
molekulaire waterstof minder oplosbaar is in het metaal zal de 
waterstof weer uit het metaal trachten te ontwijke]!. Er heeft een soort 
van explosie in het metaal plaats, die tengevolge heeft dat her metaal 
in fijnverdeelden toestand in de oplossing geslingerd wordt. 
Opdat een metaal tengevolge van primaire waterstofontwikkeling 
kan verstuiven, moet dus aan de volgende voorwaarden voldaan zijn. 
1". De door elektrolj’se gevormde waterstof-atomen moeten zich 
met een beperkte snelheid vereenigen tot molekulen H^. 
2". De waterstof-atomen moeten oplosbaar zijn in het metaal, en 
dus met een zekere snelheid in het metaal diffundeeren, waarin ze 
zich met een beperkte snelheid tot molekulen vereenigen. 
3“. Moet waarschijnlijk het metaal een niet al (e groote hardheid 
bezitten, zoodat de spanning die ontstaat tengex’olge van een over- 
maat waterstof in het metaal ook in staat is het metaal vaneen te 
scheuren. 
De eerste voorwaarde brengt mede, dat de waterstof-ontwikkeling 
aan het metaal een zekere overspanning vereischt. Want er kan 
alleen waterstof ontwikkeld worden bij den evenwichtspotentiaal van 
de waterstof, wanneer de vereeniging van 2H tot zoo snel ver- 
loopt, dat er voortdurend evenwicht tusschen atomistische en mole- 
kulaire waterstof bestaat. Is de concentratie van de waterstof-atomen 
grooter, dan met het evenwicht overeenkomt, dan is de potentiaal 
van de elektrode negatiever ’dan de evenwichtspotentiaal. Afgezien 
dus van andere oorzaken van de overspanning heeft de langzame 
vereeniging van 2 H tot een zekere overspanning ten gevolge. 
Nu kunnen verschillende metalen, en ook verschillende elektrolyten 
de vorming van uit 2 H versnellen of vei'tragen. Hierin kan de 
oorzaak gezocht worden voor het verschillend gedrag van zwavel- 
zuur van \'erschillende verdunning. Daar bij toenemende concentratie 
van het zuur de verstuiving afneemt, zou men aati het SO^, of 
