1213 
werden gedurende de zifting, tot inprenting der prikkels bestemd, 
den proefpersoon de een na de andere getoond. Zij verschenen in 
de spleet van een scherm, waarachter een ronde kartonnen schijf, van 
twee even groote openingen van 90° voorzien, met constante snelheid 
draaide. Telkens wanneer een der openingen der schijf achter de 
spleet van het scherm heengleed, werd een der prikkels zichtbaar. 
De gemiddelde dnnr van den expositie-tijd bedroeg 760 n. Elke serie 
werd 5 maal getoond; tiisschen elke aanbieding lag een panze van 
3 minuten. Door een reeks contróle-experimenten hebben wij kunnen 
constateeren, dat de prikkels na deze vijfvoudige inprenting een 
tamelijk groote bekendheid hadden verworven. 
In een tweede zitting, die juist 24 uur na de eerste plaats had, 
werden eensdeels onder absoluut dezelfde voorwaarden 5 prikkels 
aangeboden, die, wat kleur, vorm of beide betrof, min of meer op 
sommige tiguren der reeds ingeprente reeks geleken, anderdeels werd 
de proefpersoon verzocht die figuren in den geest te reconstrneeren, 
waarvan wij hem een gedeelte zouden laten zien en deze reproducties 
vervolgens zoo getrouw mogelijk, vorm, kleur enz. der verschillende 
onderdeelen aangevend, te teekenen. Het doel der heimieuwde in- 
prenting voor een gedeelte der prikkels was in de eventneele wez’- 
king dezer inprenting op de herkenning een toetssteen te bezitten, 
waarmede wij die der voorstellingen konden vergelijken. 
In een derde zitting — wedei’om 24 uur later — werd de in- 
vloed der voorstelling — en voor een deel der prikkels onkdieder 
tweede inprenting — op de herkenning der ooi’spronkelijke prikkels 
onderzocht. Deze werden den proefpersoon opnieuw getoond, terwijl 
hij had aan te geven of hij hen al dan niet herkende. De tot her- 
kenning benoodigde tijden werden met behulp van een chi’onometer 
geregisti-eerd. 
Om de rol door de waarneming der gedui’ende de tweede zitting 
getoonde deelen der ooi'spronkelijke figuren in het pi-oces der her- 
kenning gespeeld, te leeren kennen, hebben wij onze beide proef- 
personen nog aan een c^’clus contible-experimenten onderworpen. 
Ook hier bedienden wij ons van een gelijkvormig materiaal zonder 
zin. Nadat de proefpersoon twaalf dergelijke figuren op de boven 
aangegeven wijze had leeren kennen, zocht de experimentator er 
een vijftal uit, waarvan hij hem in de tweede zitting een gedeelte 
toonde, met het verzoek zooveel mogelijk een i’epi-oductie der betrok- 
ken figuur te vermijden. De dei’de zitting was wedei’om aan het 
onderzoek der herkenning van de ooi-spronkelijke prikkels voorbe- 
houden. Zooweel tusschen de eigenlijke als tusschen de contróle- 
experimenten waren „Vexirversuche” ingelascht, zoodat de proef- 
