1265 
worden bepaald, bij Mej. Graftdijk met de intensiteiten: 2, 2, 1, 
en behooren dus tot de zwakst waarneembare lijnen. 
Onder de omstandigheden, waarbij in de proeven van Mej. Graetdjjk 
het vonkenspectrum werd opgewekt, (met gewonen inductor) blijken 
dus de gezamenlijke lijnen van groep III het niet tot een voldoende 
of tot slechts een zeer geringe intensiteit te kunnen brengen. 
Het zou van belang zijn te weten, hoe deze lijnen, wanneer zij 
met andere liulpmiddelen, zooals die waarover Bilham beschikte, 
werden opgewekt, zich in een magnetisch veld gedragen. De \er- 
gelijking van ZBEMAN-effect met druk-elFect kan dus bij deze groep 
maar zeer onvolledig zijn. 
Toch heb ik gemeend op de opvallende afwezigheid van de lijnen 
dezer groep bij de waarnemingen van Mej. Graftdijk even te moeten 
wijzen. Mogelijk kan deze opmerking nog haar nut hebben bij een 
verklaring van het verband, dat toch naar alle waarschijnlijkheid 
tusschen genoemde effecten bestaat. 
De onvolledigheid van de groepen IV en V is voornamelijk toe 
te schrijven aan het ontbreken van quantitatieve waarnemingen over 
het drukeffect. Voor deze groepen zijn de waarnemingen o\’er het 
ZEEMAN-effect vrij volledig. 
Bilhabi heeft de opgegeven lijnen wel qiialitatief onderzocht, 
waardoor de indeeling in groepen mogelijk is geworden, maar het 
is jammer, dat hij zich niet de moeite heeft genomen ook hiero\er 
quantitatieve metingen te doen. Ook bij Duffield ontbreken de 
meeste lijnen dezer groepen. 
Ik heb al deze lijnen toch aangevoerd, om dan toch in ieder 
geval iets omtrent de waarde van het ZEEMAN-effect voor elk dezer 
groepen te kunnen zeggen. 
Bezien we nu de grootte van de beide effecten eerst eens afzon- 
derlijk en beginnen we met het ZEEMAN-effect. 
We kunnen dan dadelijk opmerken, dat de \'erschillende lijnen, die 
tot eenzelfde groep behooren, niet alle hetzelfde ZEEMAN-effect hebben. 
Ook is dadelijk uit de getallen te zien, dat dit ook niet het geval 
dk 
zal zijn met de grootheid : , die zooals bekend, in de spectra, 
waarin spectraalreeksen zijn gevonden, voor de lijnen van eenzelfde 
reeks constant is. In de groepen dus spectraalreeksen te vinden, — 
een vermoeden, dat voor de hand zou liggen, omdat deze lijnen een 
overeenkomstig gedrag vertoonen — schijnt voorloopig op grond 
van de verschillende waarden voor het ZEEMAN-effect uitgesloten. 
Toch valt er over de verschillende groepen wel iets op te merken. 
Wanneer men groep III op grond van te weinig materiaal buiten 
