1306 
Het aantal magnetische momenten, waarvan de richtingen liggen 
tusschen de kegelvlakken met halve tophoeken a en 0 -{- c/» knnnen 
we voorstellen door 2:jnsina . cht, waarin n eene constante is. leder 
van deze magnetische momenten geeft in de richting i/j een component 
der magnetisatie m' cos a, als m’ het magnetisch moment van één 
kristal is. Door de beschouwde magnetische momenten wordt dus tot 
de magnetisatie in de richting bijgedi-agen 2 jinm' sinn . cos a . da. 
Integreeren we dit tusschen 0 en a, dan verkrijgen we voor de 
magnetisatie in de richting — cos'^ d). Nu is 
cos a — — , stellen we verder 2 jt oiin' = m, hetgeen dus de magne- 
tisatie voorstelt, wanneer alle momenten zijn omgeslagen, d.w.z. bij 
verzadiging, zoodat er komt = m ( 1 — 
Is, na de omkee- 
ring van den stroom, die het uitwendige veld teweegbrengt, de 
magnetische kracht /ï/^ (waarbij <( moge zijn), dan slaat een 
deel der magnetische momenten om, de magnetisatie in positieven zin 
vermindert dientengevolge met m 
(- 1 =) 
terwijl die in negatieven 
zin wordt = volgende wisseling der 
stroomrichting wordt weer een deel der momenten in positieven 
zin omgeslagen, de magnetisatie in negatieven zin vermindert (in 
/ \ 
absoluten zin) met m.l 1 — )’ i*"* positieven zin met 
dit bedrag toeneemt. Op deze wijze kunnen we voortgaan, steeds 
het uitwendige veld verzwakkende. Echter is er hieraan eene grens 
gesteld, doordat bij voortdiu'ende verzwakking van het veld eindelijk 
H <^h zal woiden, zoodat er dan geen momenten meer kunnen 
worden omgeslagen. Zij nu nog juist O h, terwijl i? 2 y.+i <C 
is, dan zidlen de het laatst omgeslagen kristallen in negatieven zin 
blijven staan. De som van alle rnagnetisaties in positieven zin is nu 
gegeven door M^— M ^ . . . — die van de rnagnetisaties 
in negatieven zin door — ... . — M^p, zoodat de resul- 
teerende magnetisatie bedraagt 
M = M, — 2 M, + 2 i/ 3 ... - Uhp. 
2. Nemen we nu aan, dat de telkens wisselende magnetische 
kracht H afhangt van een zekeren parameter x, dan zullen ook de 
rnagnetisaties M^, . . . van x afhangen. 
Deze grootheid x kan b. v. voorstellen de stroorasterkte in de 
keten, die het veld H veroorzaakt, de electromotorische kracht in 
