1313 
M = m 1 — 
/r CU 
4 ƒƒ„ P, 
We zien uit deze uitdrukkingen, dat, naarmate I/g grooter wordt, 
ook M toeneemt. Is Hg zoo groot, dat aan de genoemde grens- 
voorwaarde reeds door den weerstand wordt voldaan, zoodat 
tVg =: 10 dan mogen we in de eerste formule voor M niet meer 
verwaarloozen, en wordt tevens lo^pj^i = lo^, en er volgt voor de 
^ / /«X'A 
magnetisatie — m ^ 1 ~~ zooals ook te verwachten was. 
Dat hierin de magnetische kracht Hg echter niet voorkomt, is 
daaraan toe te schrijven, dat de term, die bevatte, bij de be- 
rekening is verwaarloosd t. o. v. de andere termen met Hg, waarbij 
echter juist opheffen. 
Wordt nu Hg voortdurend kleiner, dan zal de grens, waarvan 
w = Wg is, steeds bij grootere weerstanden bereikt worden, en M 
neemt voortdurend af. Echter kan dit niet onbegrensd doorgaan. 
Eene tweede grens nu wordt daardoor gegeven, dat eindelijk eene 
veldsterkte bereikt wordt, die li is, dus waarvoor het omslaan 
onmogelijk wordt. Wordt deze grens g' eerder bereikt dan de andere 
grens g, dan moeten we de reeks bij de grens g' afbreken; hiervoor 
geldt derhalve Hq' — h. Stel dat we hebben \H2p\ — Hg^Hg'^ 
Hg, terwijl de grens g nog niet bereikt is. Dan verkrijgen we 
M=zM^—2M^ + 2Mg.: 2M2p, 
hetgeen geeft, wanneer we dezelfde verwaarloozingen toelaten als 
boven. 
M = 
- 1 + 
stellen we H^pj^x Hg = k, dus i02p-\-x - 
f-E 
of tennaastenbij. 
f-_E 
h ’ 
dan komt er 
«..HJE 
^_mHgHgo^ 
fi ) 
ojE 
Is te verwaarloozen t. o. v 
' w¥ ' 
. ïo‘‘2p-|-i, dan 
1 wordt dit 
M: 
mHgH^w^ 
loP 
Hierbij dient opgemerkt te worden, dat, Avillen de uitdrukkingen 
hunne geldigheid behouden. Hg klein moet zijn t. o. v. h, evenals 
we boven zagen. Bovendien, was Hg van dezelfde órde als h, dan 
