13M 
zou de grens g reeds eerder bereikt zijn bij eene veel grootere 
veldsterkte, zoodat deze beschouwing dan ovei'bodig zou zijn. 
Uit de laatste uitdrukking volgt nu, dat voor = 0 ook M=Q 
zal zijn, in overeenstemming; met hetgeen we boven vonden (waarbij 
in aanmerking moet worden genomen, dat bij den overgang van de 
sommatie tot de integratie verschillen van de orde to onvermijdelijk 
zullen zijn). Zoolang zeer klein is, neemi M evenredig met 
toe, volgens de laatste formule, totdat eene zoodanige waarde 
verkrijgt, dat de grens g (die bij des te kleiner weerstand ligt, 
naarmate grooter is) met de grens g' samenvalt. In dat geval 
zal gelden, aangezien de weerstanden, waardoor de grenzen bepaald 
worden, gelijk moeten zijn. 
‘'fEiii fE 
Hieruit verkrijgen we tennaastenbij 
voor welke waarde van wordt 
Vanaf dit punt geldt voor de magnetisatie de formule op bladz. 
1312, totdat eene zoodanige waarde verkrijgt, dat iüg = iü^ is. 
Neemt dan nog verder toe, dan zal de magnetisatie eenvoudig 
beantwoorden aan het veld -j- 
Practisch zal deze toestand reeds voor eene zeer kleine waarde 
van bereikt zijn, eene waarde, die veel kleiner is dan We 
kunnen derhalve zeggen, dat, wanneer niet onder eene zekere 
grenswaarde gelegen is, de magnetisatie hoofdzakelijk door bepaald 
wordt. In eene kort geleden verschenen verhandeling nu beschiijven 
Steinhaus en Gümlich ') interessante proeven, waarbij ijzer en staal 
gemagnetiseerd worden door gelijkstroom en wisselstroom tegelijk, 
op de wijze, zooals ik in deze beschouwingen heb uiteengezet. -Ze 
schrijven nu de magnetisatie, die ze zoodoende verkrijgen, toe uit- 
sluitend aan het veld zonder de intensiteit van het veld op 
te geven. Dit nu is niet geheel juist, zooals uit het voorafgaande 
moge blijken. Eveneens komt het mij minder juist voor, dat we 
een z.g. ,, idealen” toestand zouden verkriigen, vrij van hysteresis 
door op de beschreven wijze te werk te gaan. Integendeel, het eind- 
h W, Steinhaus und E. Gumlich. Verh. d. D. Phys. Ges. 17 p. 369, 1915. 
