1317 
werd gemeten met behulp van het in Fig. 1 en 2 voorgestelde complex 
van toestellen. 
Daartoe werd het gas, dat van te 
voren uit de bus B (Fig. 1) door de 
in vloeibare lucht afgekoelde droog- 
spiraal Sp^ in de reservoirs R geleid 
was, gecondenseerd in het calorimeter- 
fleschje F (Fig. 2), en dan de warmte- 
capaciteit van dit tleschje (met stook- 
en thermometerdraden) met het gecon- 
denseerde gas erin volgens de methode 
van de electrische verwarming in een 
hoog vacLium (Meded. N". 143) genieten. 
Het volume der stalen reservoirs R 
(samen ongeveer 45 L., dezelfde die 
bij de meting van de verdampings- 
warmte van H 2 , Comm. N". 137e, ge- 
diend hebben), benevens het volume 
der verbindingen voor zoover noodig, 
was nauwkeurig volurnenometrisch be- 
paald met behulp van twee met water 
uitgewogen glazen ballons (samen 4,5 
L.). De hoeveelheid gas, die in den 
calorimeter F gecondenseerd was, werd 
afgeleid uit de drukken van het gas in 
R vóór en na het condenseeren, waarbij 
rekening werd gehouden met het gas, 
dat zich in de verbindingen be\ond. 
Ter controle werd na de metingen het 
gas uit den calorimeter weder in R 
opgevangen en gemeten. 
De in vloeibare lucht ondergedompelde spiraal Sp^ dient om alle 
vocht en andere dampen uit den calorimeter verwijderd te houden. 
Ten einde afzetten van vaste stikstof in de instroombuis (van glas, 
voortgezet in de koperen buis diam. inwendig 3 mm.) te voor- 
komen en eene goede vulling van den calorimeter met gecondenseerd 
gas te verkrijgen, werd zeer geleidelijk van beneden af afgekoeld. 
Het condenseeren werd met den manometer M gecontroleerd en 
voor de metingen met vaste stikstof zoo lang voortgezet totdat bij 
het tripelpunt de stikstof, volgens berekening uit het volume van 
den calorimeter en de dichtheid van de vloeistof, het tleschje F tot 
iets beneden den bovenwand vulde. Veiligheidshalve was eene tweede 
