1365 
Geologie. — De Heer Molkngraaff brengt mede namens de andere 
leden der Geologische Commissie uit de Akademie het vol- 
gende verslag uit over het in hunne handen gestelde manu- 
script eener verhandeling van den Heer J. Lorié, getiteld : 
„De Geologische Bouw der Geldersche Vallei II, benevens 
Beschidjving van eenige nieuwe grondboringen IX”, welke een 
vervolg is op een verhandeling van gelijkluidenden titel, die 
als mededeeling N“. 35 omtrent de Geologie van Nederland 
in de verhandelingen der Akademie in het jaar 1906 is 
verschenen. 
De feiten, waarop de gevolgtrekkingen, in het opstel gemaakt, 
steunen zijn in hoofdzaak ontleend aan een veertiental boringen, 
verricht binnen den driehoek Amersfoort — Blaricurn — Nijkerk, en 
aan een boring te Rijswijk. 
Naast algerneene stratigraphische gegevens omtrent de afzettingen, 
die jonger zijn dan het Rijndiluvium, wordt in de eerste plaats het 
Eemstelsel uitvoeriger besproken en wel vooral het feit, dat op ver- 
schillende plaatsen in Nederland afzettingen voorkomen, die strati- 
graphisch tot het Eemstelsel moeten worden gebracht, maar, wat 
hun fauna betreft, zich toch weinig of niet van recente afzettingen 
onderscheiden. 
Voorts geeft de schrijver cijfers omtrent de dikte van de kleilaag, 
die de schelplaag van het Eemstelsel bedekt, welke over het alge- 
meen niet groot is (op de dikste plaatsen omstreeks 10 Aleter), maar 
lokaal sterk kan toenemen, zelfs op één plaats tot 27.5, wat aan 
den invloed van praeexisteerende geulen in het terrein moet worden 
toegeschreven. In de Geldersche vallei komen veenlagen op ver- 
schillende diepten voor, waarin de schrijver interglaciaal, glaciaal, 
postglaciaal en alluviaal veen onderscheidt, welke beide laatsten hij 
te zamen in ouderdom gelijk stelt met de zoogenaamde diepe en 
oppervlakkige veenen der veenpolders in Noord- en Zuid-Holland. 
Door die vergelijking komt schrijver tot den slotsom, dat de daling 
van den bodem in de Geldersche vallei geringer is geweest dan in 
het kustgebied van de Noordzee. 
Eindelijk vindt de schrijver nieuwe bewijzen voor de hypothese, 
in 1906 door hem opgesteld, dat het ontstaan der Geldersche vallei 
het gevolg zou zijn van tektonische bewegingen, dat die vallei dus 
de ligging van een slenk in den ondergrond zou aangeven. 
Hij sluit zich thans aan bij de meening, in 1913 gegeven in het 
Jaarverslag van de Rijksopsporing van Delfstoffen, dat er zeer veel 
pleit voor de stelling, dat de Geldersche vallei en gelijksoortige 
