1382 
liezen. Het gelukte experimenteel door tal van hulpmiddelen, bijv. 
door precies mediaal een stukje uit het embrjonaal-schild (Lewis) 
bij fundulus weg te snijden, dit vischje tot cycloop te maken, 
zooals het Stockard bij dezelfde vischsoort door magnesiumzouten en 
Speman door omsnoering bij tritonlarven gelukt was. 
Maar deze meening heeft dezelfde moeilijkheid als de eerste. Zij 
geeft moeilijk rekenschap- van den hjdrocephaliis interuus. Nog daar- 
gelaten dat Stockard uitdiaikkelijk vei-klaart, dat de hersenen iior- 
maal (?) waren, is de experimenteele cyclopie nog niet zonder meer 
gelijk te stellen met de natuurlijke. 
De hier genoemde verklaringsmogelijkheid, wijst dus naar een 
bepaald tijdstip van ontwikkeling, een z.g. terminatietijdstip, waarop 
de cyclo|)ie moet zijn ontstaan, nam. in een tijd, dat de oogblazen 
aangelegd en het teleneephalon nog niet is gedeeld. De sagittale 
splijting van het telencephalon zou dan tengevolge van dit defect 
achterw^ege blijven. Stellig is echter het volkomen gemis van de sagit- 
tale splijting van het telencephalon in hemisphaeren, in lijnrechte 
tegenspraak met de feiten. Dit geldt uitsluitend voor den frontalen pool. 
In alle 4 onderzochte cyclopen-hersenen van mensch en kalf zijn 
de hemisphaeren duidelijk gescheiden. Zij hangen aan den frontalen 
pool samen. 
Een andere poging tot verklaring, op wier mogelijkheid Kundrat 
wijst, laat eveneens pathologische momenten gelden. Zij onderstelt 
dat primaire ziekte van een bepaald gedeelte der hersenen, zoowel 
het medio-ventrale defect aan den frontalen embryonalen pool, als het 
ontstaan van den zak begrijpelijk kan maken. 
Deze hypothese weiisch ik iets nader toe te lichten, omdat ik 
meen, dat zij van enkele feiten beter rekenschap geeft dan de tAvee 
andere bovengenoemde verklaringsproeven. 
Men stelle zich een ziekteproces voor, dat in werkt op het proximale 
deel van hel dunne dak van den ventrikel, in een vroeg tijdperk 
van het embryonale leveii, echter niet zoo vroeg, of de mediale 
sleuve, waardoor het telencephaloii in hemisphaeren wordt gedeeld, 
heeft reeds een begin van aanleg gevonden. 
De sterke vochtvorming, gevolg van het ziekteproces, doet het dak 
van dien ventrikel dorsaalwaarts uitpuilen, dringt, zich plaatsend in de 
sleuve, de occipitale einden der hemisphaeren ver uiteen, en perst 
daarentegen hun frontale einden legen elkander. Wordt echter de 
drukking te hoog, dan barst het hersenblaasje en waarschijnlijk zal 
die barst het gemakkelijkst tot stand komen door de lamina terminalis 
heen, in de richting van het praechordaal gelegen deel van de basis 
van het blaasje. 
