1389 
oorzaak dan ook (’t zij als gebrekkigen aanleg, ’t zij als pathologisch 
ontstaan defect) verkregen, tot uitgangspunt aannemen, moeten niet 
alleen rekening houden met de moeilijkheid, die de verklaring van 
den dorsalen zak het hj^dropisch uitgebochte dak van den 
ventrikel geeft. Door hen moet ook worden aannemelijk gemaakt: 
a. waarom er somwijlen een volledige ontwikkeling plaats \indt 
van de praechordale neusstukken in den proboscis; 
h. waarom onder bepaalde omstandigheden, de sagittale sleuve in 
het telencephalon zich ondanks de arhinencephalie toch weer vormt; 
c. waarom er in aansluiting aan den barst door de samengeperste 
frontale polen, welke dientengevolge weer vergroeien, somwijlen in 
een der hemisphaeren ook spleet vorming in de basis van de tempo- 
rale en occipitale gedeelten aanwijsbaar is. 
Kortom, bij het onderzoek van verschillende hersenen van cyclopen 
komen bijzonderheden voor den dag, die het noodzakelijk maken, 
dat de oude gedachtengang van Kundrat weder wordt opgenomen. 
Schwalbe’s uitspraak: ,,Mit dem Zeitpunkt der Bildung derGrosz- 
hirn-hemispharen ist die teratogenetische Terminationsperiode der 
Miszbildungen gegeben, die ein einfaches Vorderhirn haben” — kan 
voor cyclopenhersenen niet gelden. Cyclopenhersenen zijn altijd in 
hemisphaeren gescheiden, die alleen in hun frontale einden tot een 
ongedeelde massa vergroeid zijn. 
Natuurkunde. — De Heer Lorentz doet eene mededeeling: „Over 
Einstein’s theorie der zioaai'tekracht” . I. 
§ 1. In den laatsten tijd is het Einstein gelukt, het doel te 
bereiken, dat hij' bij zijn belangrijke onderzoekingen over de zwaarte- 
kracht steeds in het oog had gehouden ; hij is erin geslaagd, verge- 
lijkingen voor het gravitatieveld op te stellen, die bij een wille- 
keurige verandering van coördinatenstelsel denzelfden vorm behou- 
den.^) Kort daarna heeft Hilbert^), een denkbeeld uitwerkende, dat 
men ook reeds bij Einstein vindt, doen zien, hoe veel de theorie er 
bij wint als men een variatiestelling, die men als het doelmatig 
gegeneraliseerde beginsel van Hamilton kan beschouwen, op den 
voorgrond plaatst. Daarmede is de „algemeene relativiteitstheorie” 
voltooid, al blijft er, wat de uitwerking en de toepassing op bijzon- 
1) A. Einstein, Zur allgemeinen Relativitatstheorie, Berliner Sitzungsberichte 
1915, pp. 778, 799; Die Feldgleichungen der Gravitation, ibid. 1915, p. 844. 
2) D. Hilbert, Die Grundlagen der Physik I, Göttinger Nachrichten, Matb.-phys. 
KI., Nov. 1915. 
