1405 
mM. dik. De assenverhoudin^ dezer verbinding, wier cliernische 
samenstelling: is, is ; a:c = 1 : 0,3762. De verkregen beel- 
den waren te zwak otn gereproduceerd te worden ; echter zijn 
hunne stereografische projektie’s in tig. 5 en 6 op Plaat IV weer- 
gegeven. Uit fig. 5 blijkt, dat het Röntgenogram dezer basische snede 
slechts éene enkele viertallige as bezit, en geem sjmnietrie-vlakken; 
terwijl nit fig. 6, welke wegens het zeer zwakke beeld, slechts 
benaderend mag heeten, zon moeten blijken, dat alleen het horizon- 
tale symmetrie-vlak aanwezig is. Ook in dit geval is de symmetrie 
der RöNTGENbeelden geheel in overeenstemming met die, welke op 
grond der theorie kan worden verwacht. 
h. Anders was het in ’t geval van den Scheeliet-, Clr, IDO^, welks 
assenverhonding a: c = \ ■. 1,5359 is, en die op grond zijner vorm- 
ontwikkeling eveneens tot deze symmetrie-klasse gerekend wordt. 
Oorspronkelijk stonden ons zeer fraaie plaatjes ten dienste, welke 
uit een kristal gesneden waren, hetwelk oogenschijnlijk als een 
enkelvoudig, homogeen individu moest worden beschouwd ; het 
scheeliet-kristal was afkomstig van Schlaggenivald in Boheme, terwijl 
later ook plaatjes uit een kristal van Sclnoarzenherg, Gelhe Birke, in het 
Ertsgebergte werden onderzocht. Al spoedig bleek het, dat het fraaie 
Röntgenogram, verkregen met een plaatje, gesneden loodrecht op de 
hoofd-as, en 0,24 raM. dik, niet slechts eene viertallige symmetrie-as 
maar ook vier daar doorlieengaande symmetrie-vlakken bezat; 
terwijl bovendien ook de beelden van plaatjes parallel aan |100| en 
jllOj, welke resp. 0,19 en 0,18 mM. dik waren, twee onderling 
loodrechte symmetrie-vlakken en eene tweetallige as vertoonden. De 
oorspronkelijke foto’s zijn in tig. 2 en 3 op Plaat I gereproduceerd, 
terwijl hunne stereografische projektie’s in fig. 7,8 en 9 op Plaat IV 
zijn weergegeven. Nevens den rijkdom aan vlekken, valt het vermelde 
verschijnsel hierin terstond in het oog ; er is ook niet de geringste 
aanwijzing voorhanden, dat de symmetrie der beelden lager zou 
kunnen zijn. 
Het ligt voor de hand, om eene verklaring van dit abnormale 
gedrag te zoeken in den zin, als vroeger bij het hoarts geschiedde, 
nl. door eene tv'eelingsvorming . Inderdaad vertoont de scheeliet qqwq 
tweelingsvorming, welke van het geschetste gedrag rekenschap zou 
kunnen geven : vaak toch komen schee! iet-iweelmgen met parallele 
assenstelsels voor, welke als doordringingstweelingen met eene sj^m- 
metrie volgens vier door de hoofd-as gaande symmetrie-vlakken 
kunnen worden aangemerkt, zoodat de RöNTGENbeelden van eene 
dergelijke doordringings-tweeling inderdaad de symmetrie zonden 
moeten vertoonen, welke hier door ons is waargenomen. 
