1451 
Natuurkunde. — De Heer du Bois biedt eene mededeeling aan 
uit het BosscHA-Laboratorium over: ,, Zekere vierhiadige vlakke 
krommen en hare electromagnetische beteekenis.” 
In verband met vroegere beschouwingen over attractorische magneten 
en armaturen — o. a. voor heelkundig (chirurgisch en ophtalmologisch) 
gebruik — en over sterkstroom-poolklossen vooi' veldmagneten 
rees de vraag of deze laatste niet even goed voor eerstgenoemd doel 
in aanmerking kunnen komen. Dit blijkt inderdaad het geval te zijn 
en de bezwaren lijken zelfs minder groot dan bij veldmagneten. 
Vooral de moeilijke toegankelijkheid van het middelpunt der klos 
\alt hier geheel weg; immers de helft der ruimte blijft nu uiteraard 
vrij terwijl zij bij de veldmagneten zooveel mogelijk door ijzer, 
zilver en water zoude moeten worden omgeven. 
Een en ander leidt tot het vmagstuk om den optimumvorm der 
meridiaankromme van dergelijke attractorische ,,draadkluwens” te 
bepalen. Zoodoende treft men een soort vlakke krommen aan, waar- 
van de vergelijking in polaire coördinaten 
= pg sin”' O) cos^‘ O) ( 1 ) 
is en wiei* algemeene hoofdeigenschappen allereerst dienen te worden 
nagegaan. Voor zoover mij bekend werden deze in ’t algemeen nog 
niet onderzocht; althans in het standaardwerk van Gino Loria vindt 
men weliswaar het rechte bifolium van de Longchamps, de bekende 
lemniscaai van Bernouiuli, de (vierbladerige) rhodoneën van Grandi 
vermeld, die hiertoe behooren ^). Echter ontbreekt eene algemeene 
beschouwing evenals de voor het onderhavige doel belangrijkste 
krommen; terwijl toch b.v. zelfs de rand der klimopbladen alsmede 
het klaverblad analytisch werden nagegaan. Mocht een bijzondere 
naam voor dit soort krommen gewenscht zijn ter onderscheiding van 
de vele andere „mnltifolia”, dan zoude men daarvoor wellicht ,,glo- 
rneratrix” kunnen kiezen ^). 
De meetkundige plaats der coaxiale cirkelstroomen van gegeven 
sterkte, die in den oorsprong een veld van bepaalde intensiteit ver- 
wekken snijdt het meridiaan vlak in eene tweebladerige kromme in 
vier kwadranten, het dubbel-eivormige biovaal (Eig. IA): 
Q — p sin^ (X), — p°y* — 0 .... {IA) 
B H. DU Bois, deze Verst. 23 p. 15, 1914; 24 p. 698, 1915. 
G. Loria, Spez. algebr. ebene Kurven (2e druk) 1 p. 172, 214, 258, Leipzig 1910. 
Van het latij ‘Sche „glomerare” = tot een kluwen ophaspelen =kluwenen; 
verg. het fransche „agglomérer”. Volgens eene welwillende mededeeling van Collega 
Damsté stuit deze woordvorming niet op philotogische bezwaren. 
