1474 
vonden, dat duiven, ge^'oed met kippenei, drnivensuiker en zout, 
gezond bleven en in gewicht toenamen, maar door polyneuritis 
werden aangetast, wani>eer aan dit rantsoen gepelde rijst werd toe- 
gevoegd ; doch zij verklaarden zulks als een vergiftwerking, van de 
rijsi uitgaande, ja, kenden aan deze proeven de waarde toe van een 
experimentum crucis ten gunste van hun opvatting. 
Het behoeft na het voorgaande geen betoog, dat wij dit niet 
voetstoots kunnen loegeven. Daarom hebben wij met betrekking tot 
de vraag: gift- of deficiëntiehypothese, naar een experimentum 
crucis in andere richting gezocht en meenden het gevonden te 
hebben in doorspoeling van het hongerende organisme met water. 
Werd de degeneratie der peripherische zejiuwen, welke kenmerkend 
is voor polyneuritis, veroorzaakt door een vergift, dan was het te 
verwachten, dat de ziekte nn niet zon optreden. Immers is toevoer 
van vergift bij het hongei-en uitgesloten, terwijl een eventueel 
endogeen vergift fprodukt van gestoorde stofwisseling) zich waar- 
sshijnlijk niet in het lichaam zou kunnen ophoopen, maar met het 
water langs darm en andere exci'etieoi'ganen zou worden uitgescheiden. 
Om dezelfde redenen echter moest dan het lichaam verarmen aan 
vitaminen en, indien de polvnenrilis op een gebrek hieraan zonder 
meer berustte, zou bijgevolg de ziekte toel moeten uitbreken. 
De doorspoelingsproeven bestonden daarin, dat bij hoenders de 
krop, in stede van met voedsel, één- resp. tweemaal daags gevuld 
werd met water en dat bovendien driemaal per dag 10 c. c. phjsiolo- 
gische keukenzontoplossing (of Ringer’s vloeistof zonder glycose) 
subcutaan werd ingespoten. 
Het bleek nu, dat de combinatie van vasten en doorspoelen inder- 
daad heeft geleid tot het uitbreken der polyneuritis, welke door 
ons zoowel klinisch, als door microscopisch onderzoek der volgens 
Marchi behandelde zenuwen kon worden vastgesteld. Een opmerkelijk 
feit daarbij was, dat, evenals bij rijstvoeding, zoo ook bij de water- 
vulling de krop zich vóór het uitbreken der ziekte niet meer ont- 
ledigde, zoodat de verdere watertoevoer moest worden gestaakt. 
Trouwens het geheele ziektebeeld geleek volkomen op dat, hetwelk 
bij eenzijdige voeding ontstaat, behalve dat in het laatste gevat de 
vermagering meestal minder sterk is. 
Bij volgende proeven, welke ten doel hadden den invloed van 
watervulling en van subcutane inspuiting op het tofstandkomeji der 
ziekte bij hongei’ende dieren afzonderlijk na te gaan, gaven beide 
behandelingswijzen een positief resultaat. 
Voor controle werden ook hongerproeven zonder meer genomen. 
.Dienomtrent zij bij voorbaat opgemerkt, dat zoodanige proeven reeds 
