15Ü0 
Wij zullen beginnen mei dit aan te toonen voor bet meest een- 
voudige geval, aangeduid door verg. (1), en eerst nadat de conclusies, 
waartoe dit geval aanleiding geeft, zoowel wat. de reacties aangaar, 
die tnssclien een metaal en een electrolyt kunnen verloopen, als 
wat den potentiaalsprong metaal-electrolyt betreft zijn afgeleid, zullen 
voor dit eenvoirdigste geval de verscliijnselen van polarisatie en 
passiviteit worden besproken. 
Het geheel zal zoo een inleiding vormen tot de diepei-e behandeling 
van de andere gevallen, door verg. (2) en (3) aangeduid. 
2. Oploshaarkekhixroduct van een metaal. 
De nieuwe beschouwingswijze, die hier zal worden ontwikkeld, is 
gebaseerd op de aanname, dat de electi'onen in een metaal phase en 
in den koëxisteerenden electrolyt zich gedragen als ionen, zoodat de 
wetten, die voor moleculen gelden en met succes op ioiren zijn 
toegepast, ook op de electronen kunnen worden overgebracht. 
Beschouwen wij thans het meest eenvoudige geval, nl. dit, dat 
in het metaal M, uitsluitend het ionisatie-evenwicht 
M^M' + 2(9 
bestaat. 
Dompelen wij nu dit metaal in zuiver water, dan zullen ongeladen 
atomeii, metaalionen en electronen in het water overgaan, met dit 
gevolg, dat zich in deze vloeistof eveneens een ionisatie-evenwicht 
instelt. 
Passen wij op bovenstaand ionisatie-evenwicht, dat in de vloedtof 
bestaat, de wet \ an de chemische massawerking toe, dan krijgen wij : 
K: 
( 4 ) 
Nu is de vloeistof in contact met het vaste metaal, zoodat de 
vloeistof verzadigd zal zijn t. o. v. het niet-electrische bestanddeel, 
de ongeladen raelaalatomen. De concentratie {M) is dus een kon- 
stante en bij gevolg kunnen wij schrijven : 
K' = Lm (5) 
Dit product, dat dus bij konstante temperatuur en druk een kon- 
stante grootheid is, zullen wij noemen het oploshaarhekhproduct van 
het metaal. 
De onderstelling, dat de complexiteit van een metaal bestaat in 
het voorkomen van metaalatomen, metaalionen en electronen, die 
bij unair gedrag van het metaal aanleiding geven tot het bestaan 
van het ionisatie-evenwicht in verg. 1 voorgesteld, leidt dus tot 
