1 502 
M:^3r' + 2 ^ (la) 
en 2 6» + 2 HOH^ ‘l OH' + H, (7) 
Hebben wij nn een metaal met een groot oplosbaarlieidsproduct, 
dan is {8) in (la) betrekkelijk groot en dan kan de reactie (7) van 
links naar rechts intreden. Daar de waterstof daarbij voortdurend 
ontwijkt, zal zij doorgaan, totdat het metaal geheel is verdwenen. 
Wij komen, op deze loijze tot de conclusie dat de metalen, die op 
toater het sterkst inwerken, de metalen zijn met relatief groot oplos- 
haa.rheidsprodiict. 
c. Oplossen van metalen in zuren. Beschouwen wij thans het 
verschijnsel, dat sommige metalen met oplossingen van zuren als 
HCl, SO^, waterstof-ontwikkeling geven en andere niet, dan 
zien wij in het licht van deze beschouwingen, dat dit verschijnsel 
geheel wordt beheerscht door de evenwichten 
M:^M" ^2 6 (la) 
on ‘16 ^2 H' (8) 
waaruit volgt, dat de metalen itiet een relatief groot oplosbaarheids- 
product waterstof zullen ontwikkelen, terwijl de andere metalen dit 
niet doen. Metalen als koper en zilver enz. of m. a. w. de edele 
metalen, lossen niet op, omdat zij een te klein oplosbaarheidsproduct 
bezitten. 
d. Oplossen van meteden in de oplossing van een mengsel van eeii 
ferro- en ferrizout. 
Wij kunnen nn ook gemakkelijk een verklaring geven van het 
verschillend gedrag der metalen, t.o.v. een oplossing van een mengsel 
van een ferro- en ferrizout. In dit geval hebben wij behalve het 
metaal-ionisatie-even wicht 
M'^M' 26 (la) 
nog het evenwicht: 
Fe--^Fe-d-^ ^9) 
te beschouwen. Is de electronen-concentratie van het evenwicht (9) 
in de beschouwde oplossing grooter dan die, welke met het oplos- 
baarheidsproduct van het metaal overeenkomt, dan gaan de elec- 
tronen uit de oplossing in het metaal over, en tegelijk verschuift 
het ionisatie-evenwicht (la), zoowel in het metaal, als in de oplos- 
sing van rechts naar links en er slaat metaal uit de oplossing neer. 
De metalen, die zich zoo gedragen, zijn natuurlijk weer metalen 
met een klein oplosbaarheidsproduct en gedragen zich dus tegenover 
