1507 
Fe' t;. Fe" +0 ( 9 ) 
uit de oplossing in liet metaal over, terwijl het ionisatie-evenwicht 
van het metaal verschuift. 
Hier, waar de twee homogene evenwichten in de oplossing slechts 
één bestanddeel, n.1. de electronen gemeen hebben, geeft de toe- 
passing van onze electronenvergelijking (28) onmiddellijk den poten- 
tiaalsprong aan, wanneei* wij bedenken dat uit verg. (9) volgt: 
A'— 
{Fe") 
dus 
{FeF ) 
(Ol) = K^- ^ 
(Fe") 
zoodat volgens verg. (28) 
( 29 ) 
\lnKf, -f — ] 
RT , 
A =: \ In Kfi In 
( 30 ) 
waaruit dus blijkt dat onze formule van de oude 
I^{Fe") 
verschilt, doordat hier de term In Ka ontbreekt. 
Deze term is echter zeer belangrijk, omdat daaruit blijkt dat ver- 
schillende onaantastbare electroden toch niet volkomen denzelfden 
potentiaalsprong kunnen geven, daar de electronen-oplosbaarheid voor 
deze metalen verschillend is. 
Een betrekking voor den potemiaalsprong, waarin zoowel met de 
metaalionen als met de electronen rekening is gehouden, krijgen wij 
nu nog door de verg. (26) en (28) met elkaar te combineeren. 
Tellen wij deze vergelijkingen bij elkaar op dan krijgen wij : 
Ka 
2 F 
Km- {Ml)\ 
( 31 ) 
Dat deze nieuwe betrekking ons een veel beteren kijk op het 
electromotorisch evenwicht geeft dan de oude, volgt reeds hier uit, 
dat zij ons onmiddellijk in staat stelt de vei'gelijking voor den poten- 
tiaalsprong af te leiden, voor het geval dat een metaal in een volkomen 
zuiver oplosmiddel wordfr gedompeld. 
Ook in dit geval gaan natuurlijk metaalatomen, metaalionen en 
electronen in oplossing, en daar nu in het metaal en in de vloei- 
stof de metaalionen en electronen elkaar practisch overal volkomen 
neutraliseeren uitgezonderd in de grenslaag, zal voor dit geval, waar 
de metaalionen en electronen uitsluitend van het metaal afkomstig zijn 
97* 
