'15ü8 
(di^ = (ML) (32) 
zoodat de vergelijking voor deri potentiaalsprong in dit geval wordt 
IIT Ke 
in 
2 F Km 
(33) 
Hieruit volgt dus, dat het potentiaal verschil tnsschen een metaal 
en b.v. zuiver water scherp te detinieeren is en een eindige waarde 
bezit, die geheel bepaald wordt door de oplosbaarheid der metaal- 
electronen en door die der metaalionen. 
Is de oplosbaarheid van de metaalionen grooter dan die der 
electronen, dan zal het metaal zich negatief laden t.o.v. het nmter en 
in het tegenovergestelde geval positief. 
5. Invoering van het oplosbaarheids product van het metaal in de 
vergelijking van den potentiaalsprong. 
In Hoofdstuk 3 is aangetoond, dat het oplosbaarheidsproduct van 
een edel metaal kleiner moet zijn dan van een onedel, waaruit volgt, 
dat de potentiaal-sprong inetaal-oplossing een functie moet zijn van 
het onlosbaarheidsprodukt, en wel een zoodanige, dat bij een 
grootere waarde van het oplosbaarheidsprodnkt het metaal een meer 
negatieven potentiaal krijgt. 
Op de volgende wijze is het oplosbaarheidsproduct gemakkelijk in 
de vergelijking voor den potentiaalsprong in te voeren. Voor; 
kan men schrijven 
A 
Schrijven we voor p. = f-\-RTlnc dan wordt: 
A = 
j ~~ f ~ ) — RT In {M'l) {dl) 
_| _ 
RT RT 
L= d -rr ln{ML)- — ln{ML){dL). 
t r p P 
De laatste term van deze vergelijking bevat het bovengenoemde 
oplosbaarheidsproduct van het metaal, dat aangeduid werd door Lm, 
bijgevolg is 
Me. M'e PIT jgp 
^- — ln{LM)d--Er^^U^^L). . . (34) 
p p p p 
Wij onderstellen het metaal hier eenvoudigheidshalve éénwaardig, dus v = 1. 
