1526 
15 a 16 caloriën ; de soortelijke warmte van gasvormig NH^Cl zal 
kleiner zijn en de kromming zal dus, zoo ze merkbaar is, het over- 
gangspunt in tig. 5 nog lager in plaats van hooger brengen. Het 
geteekende punt geeft dus wel de hoogste waarde voor log /> bij 
het overgangspunt. 
Nu blijft nog de vraag, of wij door de punten van het droge 
chloorammonium (vierhoekjes in tig. 5) eene kromme kunnen trekken 
met zoo groote kromming, dat ze bij het overgangspunt de aan- 
gegeven waarde bereikt. Daartoe zal de kromming negatief moeten 
zijn en dus blijkens het bovenstaande Cvust j> • Wij willen voor 
dit verscdiil 15 nemen, wat wel hoog genoeg zal zijn. De kromme, 
welke hiermee correspondeert heeft tot vergelijking: 
a 15 
log p = — — ^ log T G. 
Om nu het doel zoo goed mogelijk te bereiken, zal ik ze leggen 
door de beide meest gunstige waarnemingen (2'^® en 3*^“ van tabel 9). 
Men vindt dan « = 6390, c = -\- . Hieruit vindt men voor 
het overgangspunt hg [j = -\- 0.344 (zie fig- 5). Dit is dus de laagste 
waarde, welke met de grootste toegevendheid bereikt kan worden. 
Men ziet uit deze berekening en fig. 5 duidelijk den geringen invloed 
van den terra met de soortelijke warmten. 
Zelfs bij de meest gunstige aanname van waarnemingsfouten en 
van de weinig of niet bekende gegevens, blijkt het onmogelijk de 
proeven van Johnson door de bovengenoemde aanname te verklaren. 
Ik heb mij er door bepaling van opwarmings- en afkoelingskrommen 
van overtuigd, dat tusschen 180° en de temperaturen van de ver- 
dampingsproeven geen tweede overgangspunt te vinden is. 
13. Zijn de proeven van Johnson juist, dan blijft dus het verschil 
in thermodynamischen potentiaal van het vaste NH^Cl in vochtigen 
en drogen toestand nog steeds ter verklaring over. Door de in deze 
verhandeling besproken allotropieverschijnselen is geen verklaring 
te vinden. 
Vóór het geciteerde onderzoek van Smith werd vrijwel algemeen 
aangenomen, dat chloorammonium in dampvorm zicii practisch totaal 
in NH, en HOI splitst. Was dit zoo, dan zou de partiaalspanning 
van het ongesplitste deel slechts zeer gering kunnen zijn. Blijft dus 
bij drogen de homogene dissociatie uit, dan zou men eene damp- 
spanning moeten vinden, welke zeer klein is. Toch zijn door Baker 
dampdi ditheidsbepalingen uitgevoerd met niet gedissocieerden damp 
bij atmosferisch en druk ! 
Nu is bij het onderzoek van Smith gebleken, dat de splitsing verre 
